زن زیبای سیاه پوست رقاص خیلی خوبی هم بود و وقتی شروع به رقصیدن کرد شاه قاجاری از شادی به وجد آمد و سرشوخی را با وی باز کرد.

گروه تاریخ جهان نیوز: ناصرالدین شاه برای تفریح خیلی دوست داشت سربه‌سر دیگران بگذارد و وقتی که خنده‌اش هم می‌گرفت هیچ کس حق نداشت تکان بخورد تا خنده‌اش تمام شود. گاهی این شوخی‌های نامناسب و بیجا جان بقیه را به خطر می‌انداخت.

اما اگر کسی با شاه شوخی می‌کرد سرنوشت تلخی در انتظارش بود. یکی از این تلخ‌ترین سرنوشت‌ها داستان حاجیه خانم قدم شاه بود. زن سیاه پوستی که در روز عید قربان به دنیا آمده بود و به هیمن دلیل نامش را حاجیه گذاشتند.

وی از نسل سیاه پوستانی بود که از زمان آغامحمدخان نسل به نسل در دربار قاجار خدمت می‌کردند و  خانه زاد نامیده می‌شدند.

حاجیه خانم قدم شاه بازمانده دو برده حبشی بود که پوستی قهوه‌ای و چهره‌ای زیبا داشت و به همین دلیل خواستگاران زیادی داشت. ناصرالدین شاه هم به او توجه ویژه‌ای داشت و در مهمانی‌ها دوست داشت به وی خدمت کند.

روزی یکی از همسران شاه برای پسرش جشن ختنه سورانی گرفته بود که ناصرالدین شاه هم در آن جشن حاضر بود.

حاجیه خانم قدم شاه نیز در آن مراسم حضور داشت. در حالی که مطربان می‌نواختند چشم تیزبین شاه به او افتاد و خواست که برقصد.

زن زیبای سیاه پوست رقاص خیلی خوبی هم بود و وقتی شروع به رقصیدن کرد شاه قاجاری از شادی به وجد آمد و سرشوخی را با وی باز کرد.

حاجیه خانم بخت برگشته هم در جواب شوخی شاه، صدای قبیح و زشتی درآورد که ناگهان حالت چشمان شاه برگشت و آثار خشم و غضب در چهره شاه نمایان شد. مطربان خاموش شدند و تالار در سکوت فرو رفت.

ناصرالدین شاه جلاد را صدا کرد، اما جلاد در آن لحظه حاضر نبود. ناصرالدین شاه از تالار بیرون رفت و دستور داد که او را نعل کنند.

فردای آن روز حاجیه خانم را نعل کردند و زن بی‌نوا در زیر درد ناشی از کوبیدن میخ‌های نعل به استخوان کف پایاش درگذشت.