جمعه ۷ ارديبهشت ۱۴۰۳ - 26 Apr 2024
 
۰
۱

من هم جزو گزینه‌های‌ریاست‌دانشگاه تهرانم

سه شنبه ۶ اسفند ۱۳۹۲ ساعت ۱۴:۴۷
کد مطلب: 346352
یکی از گزینه‌های ریاست دانشگاه تهران با اشاره به تهیه لیستی از سوی برخی از اساتید این دانشگاه برای انتخاب رئیس دانشگاه تهران گفت: همه همکاران دانشگاهی با انتخاب رئیس دانشگاه موافق‌اند.
به گزارش جهان، تقی آزاد ارمکی استاد دانشکده علوم‌اجتماعی دانشگاه تهران در گفت‌وگو با تسنیم، درباره انتشار لیستی از سوی اساتید دانشگاه تهران در خصوص گزینه‌های ریاست دانشگاه تهران، گفت: من هم این لیست را دیدم و اسم بنده هم در میان اساتید پیشنهادی وجود دارد.

وی به علت تهیه این لیست اشاره و تاکید کرد: علت اصلی تهیه لیست برمی‌گردد به حکمی که آقای وزیر دکتر فرجی‌دانا به سرپرست موقت دانشگاه داده‌اند. قرار بر این است تا با فراهم‌سازی شرایط مناسب، انتخاب رئیس دانشگاه صورت گیرد. تا به حال به جز یک مورد تعیین رئیس دانشگاه از بالا بوده و به همین دلیل هم روسای دانشگاه که این‌گونه به کار گرفته شده‌اند در انجام امور جاری و هدف‌گذاری دچار مشکل شده‌اند. آمدن یک باره، اجباری و بدون حساب و کتاب و رفتن عجیب و غریب.

* همه همکاران دانشگاه تهران با انتخاب رئیس دانشگاه موافق‌اند


این استاد دانشگاه تهران با اشاره به نحوه حضور فرهاد رهبر در این دانشگاه، تصریح کرد: نگاه کنید به نحوه آمدن دکتر رهبر به این سمت و رفتن ایشان. جالب است. دکتر رهبر در یک حرکت عجیب و غریب آمدند و آقای عمید زنجانی یک باره از ریاست رفتند. همان‌طور که آیت‌الله زنجانی هم به طور عجیب و غریب آمدند و به همین دلیل هم هر دو یک باره رفتند. این روش مدیریت در دانشگاه تهران که دانشگاه ملی و نماد آموزش عالی است، خیلی عجیب است.

وی با بیان اینکه باید این شیوه کنار گذاشته شود، افزود: همه همکاران دانشگاهی با انتخاب رئیس دانشگاه موافق‌اند، اما اینکه انتخاب رئیس دانشگاه چگونه و طی چه فرآیندی صورت گیرد نیاز به بحث دارد. دانشگاهیان دانشگاه تهران هم انتظار برگزاری انتخابات از نوع جاری در کشور نیستند. باید شیوه آن را پیدا کرد. همین که حرف و سخن از انتخاب رئیس دانشگاه شده برای ما دانشگاهیان بسیار خوش آیند است و راهی در سر و سامان دادن امور است.

آزاد ارمکی ادامه داد: نکته‌ای که قابل اعتنا و توجه است، تاکید بر شکل‌گیری فضای انتخاباتی در دیگر سطوح دانشگاه است. تعیین روسای دانشکده‌ها بدون کمترین مداخله اساتید صورت گرفته است. این کار در چند سال اخیر در دوره ریاست دکتر رهبر صورت گرفته و ایشان به دانشگاه جفا کردند. طوری عمل کردند که گویی اساتید موجود همه بی‌دین هستند و توان تعیین رئیسی که بتواند امور اداری‌شان را سامان دهد ندارند.

وی افزود: ما در دانشکده علوم‌اجتماعی بدون اطلاع همکاران با حضور فرد جدیدی به عنوان رئیس روبرو شدیم. این شخص آدم خوبی است و از دانشجویان ما هم هست، اما کمتر کسی انتظار داشت که این فرد خوب و مسلمان و اهل اخلاق رئیس شود. برای امور فرهنگی دانشکده خوب بود و الان نیز برای این‌کار خوبند. در مورد مدیریت گروه‌های آموزشی هم مداخله جزئی صورت می‌گرفت. اساتید را تحت فشار قرار می‌دادند و فرد را تعیین می‌کردند. مدیر گروه و رئیس دانشکده بدون نظر همکاران به کار گرفته می‌شد.

این استاد دانشگاه تهران خاطر نشان کرد: این نگاه نشان از این داشت که تفاوتی بین دانشگاه با اداره قند و شکر دیده نمی‌شد. در اداره قند و شکر رئیس معمولا از بالا تعیین می‌شده، اما در دانشگاه که اساتید کشور هستند به واسطه آنها تعیین رئیس (در حد پیشنهاد) صورت می‌گرفت. امکان پیشنهاد فرد را هم از اساتید گرفتند. ظلم کردند. ظلم نه اشتباه و خطا. حق انتخاب مسئول دانشکده، گروه و دانشگاه را از اساتیدی که قرار است محوریت فرهنگ، علم و تخصص در کشور را داشته باشند، گرفتند. این ظلم نیست. ظلم است. اساتید دانشگاه برای گذر از دوره‌ای که آن را دوره همراه با ظلم می‌نامم پیگیر انتخابات هستند. هر گروه و دانشکده هم افرادی را معرفی کرده‌اند. این خودش زمینه مشارکت همه یا کسانی که به سرنوشت‌شان در دانشگاه فکر می‌کنند فراهم کرده است.

* اینکه من توان ریاست دانشگاه تهران را دارم بستگی به نظر همکاران دارد

آزاد ارمکی با اشاره به اینکه هر یک از همکاران دانشگاه تهران که به عنوان رئیس انتخاب شود راه سختی را در پیش دارد، یادآور شد: سختی کار هم به سخت شدن کار در دانشگاه باز می‌گردد. سختی کار در پرحاشیه شدن دانشگاه است. حاشیه از محتوای آن اهمیت بیشتری یافته است. محتوا و مرکز دانشگاه تولید علم بوده در حالی که حاشیه دانشگاه توجه به زندگی افراد و دخالت در سطوح متعدد اداری و جزئی‌نگری بوده است. دانشگاه از مرکزیتش خارج شده و ما نیازمند حضور شخصیتی فرهنگی و علمی در دانشگاه هستیم. کسی که بیش از اینکه به فکر خودش باشد به فکر دانشگاه باشد. کسی که مراتب علمی را طی کرده و تشنه شهرت، معرفی کردن خودش به دیگران نباشد و از اعتباری که دارد به دانشگاه اعتبار دهد.

این استاد دانشگاه با تاکید بر اینکه در پذیرش مسئولیت در دانشگاه باید دقت زیادی کرد،گفت: توانایی و تخصص، فهم ملی و درک از شرایط علمی در سطح جهانی، آشنایی با ضعف‌های موجود در دانشگاه و در عین حال ضرورت تنظیم مجدد رابطه بین دانشگاه با صنعت و سیاست و نظام عمده‌ترین عناصری است که باید هرکس که به این میدان می‌آید داشته باشد و به آن توجه کند

وی در پاسخ به این سوال که اگر چنین مسئولیتی به شما پیشنهاد شود می‌پذیرید؟ گفت: اینکه من توان انجام این کار را دارم بستگی به نظر همکاران دارد. این را باید در یک جریان انتخاباتی توام با مشاوره دید، نه فضایی سیاسی و جهت‌دار.
نام شما

آدرس ايميل شما
برای ارتقای فرهنگ نقد و انتقاد و کمک به پیشرفت فرهنگ و اخلاق جامعه، تلاش کنیم به جای توهین و تمسخر دیگران، نظرات و استدلال هایمان را در رد یا قبول مطالب عنوان کنیم.
نظر شما *


سعيد110
Iran, Islamic Republic of
مكرر در مكرر ديده شده است كه فرد كاملاً برجسته و قابل قبول و دارنده سوابق علمي ارزشمند درخواست عضويت در گروه آموزشي كرده اند ولي به دليل آنكه بزرگ گروه آمدن شخص را تهديدي عليه جايگاه خود قلمداد كرده با عضويت او مخالفت كرده است. چه بسا بخش قابل توجه اي از اعضاي موجود در گروه او به گونه اي جذب شده اند كه اين رتبه همواره حفظ شود.
مدارج علمي هم اگر نداشت با برون سپاري حل است. البته گاهي بده بستان هاي ديگر از جمله فرصت مطالعاتي، گرفتن پست در دانشكده يا دانشگاه و گرفتن دانشجوي تراز اول و بهره برداري از او در رقابت با ديگران و ...
لذا اول لازم است جو اصلاح شود و بعداً از اين ادعاها كرد
يكي از اساتيد همين دانشكده علوم اجتماعي با مدرك فوق ليسانس عضو هيأت علمي شد در حالي كه دانشگاه اساساً پايين تر از دكتري جذب نمي كرد. خصوصاً در چنين رشته هايي. اين اتفاق افتاد به دليل آنكه اين آدم در بخش اجرايي قدرت داشت و از قدرتش در جهت منافع دانشگاه و چه بسا فلان فرد استفاده شد.

لذا اين بحث ها كاملاً تخصصي است و بايد در جاي خود طرح و درست و حسابي پنبه همه چيز زده شود.

از همه اينها گذشته كسي بايد انتخاب شود كه ساحت علم را صرفاً تجربه نداند و علم را محصول معرفتي عقل و نقل بداند. همان ساحتي كه نظام بر اساس آن استوار است.

ساحتي كه مثلاً در دوران يكي از كانديداهاي مطرح براي رئيس شدن علي رغم مديريت طولاني بر دانشگاه تهران به هيچ وجه لحاظ نشد.