بالاترین مقام ایران با لباس نظامی به بیگانگانی که کشورش را اشغال کرده بودند احترام نظامی گذاشت!
گروه تاریخ جهان نیوز: کم نیستند تصاویر و فیلمهایی که محمدرضا پهلوی در آن با لباس نظامی حضور دارد و حتی به عنوان شاه و فرمانده کل قوا حتی برخی از امور دولتی را نیز در یونیفورم نظامی انجام میداد.
شاید در ظاهر وجود چنین فردی در راس کشور نشانه صلابت و اقتدار نظامی ایران تصور میشد اما روزی با پوشیدن همین لباس نظامی باعث تحقیر ملت ایران شد.
پس از آنکه ایران توسط نیروهای متفقین اشغال شد و رضاخان با فشار متفقین سریعاً استعفاء داد و از کشور تبعید شد بیگانگان پسرش محمدرضا را به سلطنت نشاندند.
در همان زمان حضور متفقین در ایران، نشست سران پیروز متفقین یعنی شوروی، انگلستان و آمریکا در تهران برگزار شد اما با وجود آنکه ایران میزبان این نشست بود مقامات بلندپایه ایرانی از آن بی خبر بودند و تازه در روز برگزاری این نشست مسئولان ایرانی از آن باخبر شدند.
حتی وقتی که محمدرضا پهلوی یعنی عالیترین مقام کشور قصد ملاقات با آنان را داشت، آنان حاضر به دیدار با شاه ایران نشدند و شاه مجبور به حضور در محل برگزاری نشست آنان در سفارت شوروی شد.
محمدرضا پهلوی به عنوان شاه ایران و فرمانده کل قوا با لباس نظامی در آنجا حاضر شد و جالب آنکه به سران آن سه کشور احترام نظامی گذاشت یعنی بالاترین مقام ایران با لباس نظامی به بیگانگانی که کشورش را اشغال کرده بودند احترام نظامی گذاشت!
سردار غلامرضا سلیمانی رئیس سازمان بسیج مستضعفین چندی قبل در یک سخنرانی به این ماجرا اشاره کرده بود که در ادامه میبینید:
شاه اجازه عوض کردن موج رادیو را نداشت
اعمال قدرت بر شاه به گونهای بود که محمدرضا اجازه نداشت رادیو آلمان را بشنود. حسین فردوست از نزدیکترین افراد به خاندان پهلوی و دوست صمیمی محمدرضا در بخشی از خاطرات خود با اشاره به ملاقاتش با آلن چارلزترات رئیس اطلاعات انگلیس در ایران و ناراحتی او از اینکه محمدرضا به رادیوهای آلمان گوش میکند و از روی نقشههای آنها جنگ جهانی دوم را دنبال میکند؛ میگوید: پس از بازگشت جریان را به محمدرضا گفتم. او شدیداً جا خورد و پرسید: انگلیسیها از کجا میدانند که من به رادیو گوش میدهم ..... فردا اوّل وقت با ترات تماس بگیر و با او قرار ملاقات بگذار و بگو که همان شب با محمدرضا صحبت کردم و گفت که نقشه را از بین میبرم و رادیو هم دیگر گوش نمیکنم؛ مگر رادیوهایی که خودشان اجازه دهند آنها را بشنوم!
