در یک روز، ۹۰نفر از مردم در صف غذا با گلولههای اسرائیلی کشته شدند.
اینها فقط چند تصویر از یک نسلکشی تدریجیاند که با محاصره و گرسنگی در جریان است.
آمارهایی که باید وجدان جهانی را تکان دهد
بیش از ۹۶درصد مردم غزه در ناامنی غذایی شدید هستند.
۵۰ هزار کودک دچار سوءتغذیه حادند و دستکم76 کودک از گرسنگی جان دادهاند.
رژیم صهیونیستی ۸۳درصد کمکهای بشردوستانه را رد یا محدود کرده است.
در ۹ماه گذشته، اسرائیل دستکم ۱۶نانوایی، ۴۰صف کمک غذایی و ۱۰۷پناهگاه را هدف حمله قرار داده است.
این ارقام، سند نسلکشی سیستماتیک با سلاح گرسنگیاند.
طرح شوم گرسنگی
رژیم صهیونیستی گرسنگی را به ابزار مهندسی جمعیتی، روانی و امنیتی بدل کرده است.
محاصره کامل با فرمان وزیر دفاع اسرائیل: «نه غذا، نه سوخت، نه آب»
ایجاد نهاد جعلی GHF با مدیریت آمریکایی-اسرائیلی برای حذف آنروا و کنترل توزیع کمکها
ورود کمکها با کامیونهای غیرنظارتی، توزیع همراه با تیراندازی، شناسایی بیومتریک و سهمیههای ناکافی
حتی گزارشهایی از کنسروهای بمبگذاریشده منتشر شده است.
تمرکز توزیع غذا در جنوب و بمباران شمال یعنی «غذا فقط برای آنکه خانهاش را ترک کند».
یعنی کوچ اجباری با نان؛ غذا تبدیل به ابزار اشغال شده است.
و حالا آقای دیپلماسی...
دیپلماسی ایران، درگیر دوران پساجنگ است و حق هم دارد.
اما غزه، کربلای زمانه ماست و امروز، تنها سلاح ما علیه این محاصره، دیپلماسی است.
باید فعالتر، پرشورتر و خستگیناپذیرتر وارد میدان شد؛ هم دولت، هم مجلس.
یکی از اقدامات فوری، طرح ائتلاف جهانی یا منطقهای برای اعزام کشتیهای حامل غذا و دارو به غزه است.
این اقدام، علاوه بر انساندوستی، فشار سیاسی مستقیم بر ماشین جنایت است.
ایران میتواند با کشورهایی مانند ترکیه، مالزی، ونزوئلا و الجزایر هماهنگ شود و ابتکار این ائتلاف را در دست گیرد.
همزمان، وزارت خارجه باید:
خواستار نشست اضطراری مجمع عمومی و شورای حقوق بشر شود.
صدای بغضدار خبرنگار الجزیره را که گفت «جهان فقط نگاه میکند» به یک پیام جهانی بدل کند.
با دولت مصر و دیگر کشورهای ضداشغالگر، برای گشایش گذرگاه رفح رایزنی مؤثر و مستمر داشته باشد.
این میدان، فقط میدان دولت نیست؛ مجلس نیز باید نقش خود را ایفا کند.
نشستن و تماشاکردن و آهکشیدن و ندبهکردن، هویت و رسم ایرانیجماعت نیست.
