زینالعابدین(ع) در دعای ابوحمزه زار میزنند، اشک میریزند و به پروردگار میگویند: «إرْحَمْ فی هذِهِ الدُّنْیا غُرْبَتی»؛ خدایا! به این غریبی و تنهایی من رحم کن. کسی نمانده است! من بین 72 نفر از اولیای خاص تو بودم که همه را قطعهقطعه کردند؛ اما الآن در مدینه با یک مشت زن و دختر داغدار ماندهام که باید به آنها برسم. کسی نیست که با او انس بگیرم، یک ساعت با او بنشیم و علومم را منتقل کنم.
