۲ اعتراف تکان‌ دهنده در مورد ماهیت سیاهِ حکمرانی آمریکایی

گروه بین الملل جهان نیوز: "شاید دشمنِ آمریکا بودن خطرناک باشد، با این حال، دوستِ این کشور بودن، کشنده است!" این جمله معروفی است که هنری کسینجر، وزیر خارجه و مشاور امنیت ملی سابق دولت آمریکا ایراد کرده است. شاید هیچ جمله ای به این صراحت و البته دقت، ماهیت حقیقی سیاست خارجی آمریکا و البته دوستی با دولتِ این کشور را افشا نکند.

با این حال، این قبلی موضع گیری ها و واقعیت ها در طی سال ها و دهه های مختلف، در قیاس با سیلی از تبلیغات و روایت سازی های جریان های سیاسی و رسانه ای غربی و متحدان بین المللی آن ها، در پشت پرده مانده اند و افکار عمومی جهان چندان با آن ها آشنا نیستند. با این همه، نکته مهم این است که گاه و بیگاه جهان به عینه نمودهای عینی یکچنین موضع گیری های معناداری را پیش چشم خود حس می کند. رویدادهایی که اثبات می کنند دولت آمرییکا و سیاست های آن چیزی نیستند که در رسانه ها و یا صنعت تبلیغات غرب گفته شده و با به تصویر کشیده می شود.
از این رو، به تازگی شاهد افشای دو پرده جدید در این رابطه بوده ایم. از یک سو، اخیرا "اسکات پری"، نمانیده کنگره آمریکا از ایالت پنسیلوانیا در موضع گیری گفته است که "آمریکا بانی مالی گروه هایی مانند داعش، القاعده، بوکوحرام، داعش خراسان، و عامل فراهم کردن پایگاه های آموزشی برای آن ها است و تنها در سال 2024 چیزی در حدود 697 میلیون دلار برای این گروه ها هزینه کرده است". از سوی دیگر، "ریچارد هاس" رئیس سابق شورای روابط خارجی آمریکا نیز در گفتگویی با شبکه سی ان ان گفته است که "دوستان آمریکا به دولت آمریکا در حوزه های تجاری، امنیتی و سرمایه‌گذاری وابستگی بیشتری دارند و آمریکا از این مساله برای تحت فشار قرار دادن دوستان خود استفاده می کند. این یعنی دوستی با آمریکا به نوعی بدتر است!"

افشای دو رویدادی که در گزارش حاضر به آن ها اشاره شد، در نوع خود با 3 پیام مهم همراه است که توجه به آن ها ضروری به نظر می رسد.

یک: افشای چندباره فلسفه حکمرانی آمریکایی
آمریکا همواره خود را اصلی ترین کشور که در جنگ با تروریسم است و یا کشوری که دوستی با آن می تواند امنیت و ثبات بین المللی را تضمین کند، به جهانیان معرفی کرده است.

با این حال، افشاگری های اخیر که در گزارش فعلی به آن ها اشاره شد و از سوی چهره های ذی‌نفوذ آمریکایی نیز انجام شده اند، یک واقعیت را فریاد می زند: نظام حکمرانی در آمریکا ویترین زیبایی را به جهانیان نشان می دهد اما به جای ادعاها و شعارهای دور و دراز لیبرالیستی و تصویر یک آرمانشهر برای مردم اقصی نقاط جهان، به ماکیاولیستی‌ترین و شرورترین شیوه ممکن در عرصه عملی رفتار می کند و در واقع می توان نوعی سیاست یک بام و دو هوا را در قالب سیاست ها و ر ویکردهای این کشور در محیط بین المللی به خوبی مشاهده کرد. موضوعی که البته ده ها و صدها نمود عینی را از خود در طی سال های گذشته به نمایش گذاشته است.

دو: تایید یک واقعیت معنادار
مقام معظم رهبری مدتی قبل در موضع یگری مهمی تاکید کردند که مذاکره با آمریکا هیچ مشکلی را از ایران حل نمی کند و راه حل اصلی چالش های ایران، تکیه بر طرفیت ها و امکانات داخلی است. برخی از این صحبت رهبری این تفسیر را دارند که نوعی لجباری با غرب و آمریکا از سوی ایران انجام می شود اما وقتی اعترافات مهلک و تکان دهنده چهره های آمریکایی با محوریت موضوعاتی نظیر ارتباطات گسترده این کشور با گروه ها و نهادهای تروریستی و البته تایید این گزاره که آمریکا در عرصه عملی حتی به دوستان خود هم رحم نمی کند را مشاهده می کنیم، این واقعیت آشکار می‌شود که موضع گیری رهبر انقلاب کاملا حکیمانه و با استدلال و منطقِ محکم ایراد شده است.

در حقیقت، ایران دلیلی ندارد که به تعامل با دولت آمریکا به مثابه بازیگری بپردازد که مدام به دنبال فریبکاری و ضربه زدن به کشورمان است. دولتی که در ظاهر چیزی نشان می دهد اما در پشت پرده، به سیاه‌ترین حربه‌ها دست می زند تا بتواند دیگر ملت ها و کشورها را به نفع خود، تضعیف کند و به عقب براند.

سه: اثبات ایده افول هژمونیک آمریکا
حکمرانی آمریکایی سال ها و دهه ها است که خود را با مختصات خاصی به جهانیان معرفی کرده و سعی داشته در هر حوزه ای خودش را به مثابه نقطه تعالی حیات بشری نشان دهد. نقطه ای که به ادعای آمریکایی ها معیار خوب یا بد بودن است و حتی آنطور که فرانسیس فوکویاما تئوریسین آمریکایی زمانی می گفت، اساسا تاریخ با آمریکا و ایده های آن در زمینه حکمرانی به نقطه پایان و تعالی خود رسیده است!

با این حال، افشای چندباره واقعیت های سیاه آمریکا نظیر کمک های گسترده و پنهانی آن به گروه های تروریستی و آدمکشی و البته خودخواهی فزاینده این کشور در مواجهه با دیگر کشورها و ملت ها و فداکردن آن ها در راه دستیابی به منافعش، نشان از آن دارد که آمریکا و نظام حکمرانی آن عملا از ایده های به ظاهر متعالی خود تهی شده اند و شبیه به درختی هستند که موریانه ها از درون آن را خورده اند و هر لحظه امکان فروپاشی‌اش می رود. اکنون نظام حکمرانی آمریکا حتی دیگر نمی تواند تظاهر به شعارهایی که دهه ها سر می داد بکند. این خود یک نشانه عینی از افول هژمونیک این کشور است که سرعت قابل توجهی پیدا کرده است.