مسیر نظام تعلیم و تربیت کشور باید به گونه ای باشد که حداکثر بعد از 12 سال، استعداد دانش آموز را آشکار کند، نه اینکه هم وقت دانش آموز را بگیرد، هم وقت والدین و معلمان را بگیرد و هم سرمایه مملکت را برای او خرج کند و در نهایت، دانش آموزی را تحویل دهد که به نوعی سردرگم است.
