به گزارش جهان نیوز، خداوند رسول خویش را مایۀ رحمت برای تمام مخلوقات جهان برمیشمرد:
«وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلاَّ رَحْمَةً لِلْعالَمینَ» (1)
شدّت «محبّت»، «رحمت» و «رأفت» پیامبر اکرم«ص» به اندازهای است که طبق برخی اخبار در بحبوحۀ جنگ اُحد، هنگامی که بسیاری از مسلمانها شهید یا مجروح شده بودند و آسیب فراوانی از سوی مشرکین به پیامبر«ص» رسیده بود، برخی از اصحاب از ایشان خواستند که مشرکان را نفرین کنند. نبیّ رحمت «ص» در حالی که سختترینِ اوضاع را سپری میکردند، در پاسخ به این درخواست فرمودند: «إنّی لَمْ أبعُثُ لَعّاناً وَ لَكِنِّی بُعِثتُ دَاعِیاً وَ رَحْمَةً»؛ یعنی من برای لعن و نفرین مبعوث نشدهام، بلکه مبعوث شدهام تا بشریّت را بهسوی «حق» دعوت کنم، وسیله «هدایت» آنان و مایۀ «رحمت» مخلوقات خداوند باشم. سپس از سر خیرخواهی و مهربانی، بهجای نفرین، دشمنان سرسخت خود را دعا کردند و به درگاه احدیّت عرضه داشتند: «اللَّهُمَ اغْفِرْ لِقَوْمِی فَإِنَّهُمْ لَا یعْلَمُونَ» (2)
در واقع، جنایتهای کفّار و مشرکین را تقصیر جهل و نادانی آنها گذاشته، فرمودند: خدایا! قوم من را ببخش، گناهان آنها را بپوشان، آنان جاهلند و نمیفهمند چه میکنند!
پی نوشت:
1. انبیاء، 107.
2. الجامع لأحکام القرآن، ج4، ص200.
