این جریان رادیکال همچون رئیس جمهور محبوبشان که از آب خوردن و مشکلات محیط زیستی، تا احیای بانکها، صنعت، اشتغال و ازدیاد منابع آبی را به مذاکره با آمریکا ربط داده بود، اگر بتوانند، حیات و ممات ملت ایران را نیز به آمریکا گره میزنند.
گروه سیاسی جهان نیوز: عباس عبدی یادداشت نویس پرحاشیه اصلاح طلب، امروز نوشت: «هنگام اعلان شعار در آغاز سال نو، اين پرسش مطرح بود كه آيا با وضعيت فعلی و سطح گسترده تنش در روابط خارجی میتوان اميدی به تحقق چنين شعاری داشت؟ اين يادداشت را من در همان تعطيلات نوروز نوشته بودم و آن زمان پاسخ معقولانه به این پرسش منفی بود و چه بسا بايد منتظر كاهش بيشتر سرمايهگذاری میبوديم. ولی خوشبختانه در اين فاصله ۳ هفتهای تغيير سياستی رخ داده كه روزنههای اميد را گشوده است و از همين امروز (شنبه 23 فروردين) مذاكرات ايران و ايالات متحده در عمان آغاز خواهد شد.»
احتمالاً عباس عبدی شعار سال را از آن جهت ناممکن دانسته که گمان برده قرار است مردم آمریکا در ایران سرمایه گذاری کنند ولی تحریمهای دولت آمریکا مانع این امر پر اهمیت است. یا اینکه ترامپ حسابهای بانکی مردم را در بانک های داخلی مسدود کرده تا نتوانند در تولید سرمایه گذاری کنند. شاید هم ارتش تروریستی آمریکا نامه تهدیدآمیز در خانهها انداخته و مردم را تهدید کرده در صورت سرمایه گذاری در تولید، هدف ترور قرار خواهند گرفت!
البته ارتباط بین «جهش تولید با مشارکت مردم» و مذاکره با آمریکا، از آن دست موضوعاتی است که اصلاح طلبان به خوبی از پس آن برمیآیند. این جریان رادیکال همچون رئیس جمهور محبوبشان که از آب خوردن و مشکلات محیط زیستی، تا احیای بانکها، صنعت، اشتغال و ازدیاد منابع آبی را به مذاکره با آمریکا ربط داده بود، اگر بتوانند، حیات و ممات ملت ایران را نیز به آمریکا گره میزنند.
انتخاب شعار سال دقیقا همسو با سیاست سالهای گذشته مبتنی بر اقتصاد مقاومتی است. مذاکره با دولت فعلی آمریکا گره تحریمها را کورتر هم خواهد کرد چرا که اساسا ترامپ از مذاکره و توافق احتمالی دنیال نمایش است و نه برداشتن تحریم ها ایران که به امید براندازی جمهوری اسلامی اآن را وضع کرده بود. با این حال این اذن البته به صورت غیرمستقیم داده شد تا نشان داده شود ایران اهل گفتگوست اما شرایط تحکم و تحمیل را نمی پذیرد. از سوی دیگر خیال مسئولان داخلی راحت شود تا کاملا متوجه باشند باید همه همت خود را بر توان داخلی و ظرفیت هایی نظیر همسایگان، شرکای راهبردی و مزایای متکثر مناطقی همچون آفریقا و آمریکای جنوبی گذاشته شود.
بدیهی است که تقویت بنیه اقتصادی ایران از راه تولید و تولید نیز از سرازیر شدن سرمایهها به سمت آن میگذرد. بخش زیادی از سرمایههای مردم به جای تمرکز در بازارهای سوداگرانه، میتواند به سمت تولید سرریز شود. اما از آنجایی که بازارهای ارز، طلا و خودرو، جذابیت بیشتری برای صاحبان سرمایه دارد، دولت میتواند با اجرای طراحهای تشویقی و بستن مالیات به فعالیت های سوداگرانه، مردم را به سرمایه گذاری در تولید ترغیب کند. البته این امر نیازمند اراده و جسارت هوشمندانه مدیران اجرایی است.
از طرف دیگر اصلاح طلبان در چند روز گذشته در حال پمپاژ دروغ بزرگی هستند که بیشتر به یک شوخی و لطیفه شبیه است؛ آنها ادعا میکنند که آمریکا در صورت توافق با ایران، یک هزار میلیارد دلار در ایران سرمایهگذاری میکند!
اساسا آمریکا اگر میتوانست هزار میلیارد دلار سرمایهگذاری کند به دنبال خفتگیری و گرفتن پول زور از اروپا، سعودی و برخی دیگر از کشورهای عربی نبود و با ادعای مالکیت بر کانادا، گرینلند، کانال پاناما و خلیج مکزیک؛ دوستان خود را به دشمن تبدیل نمیکرد.
