پس از آن آقای بهزاد نبوی مطالبی بر رد حرف های من نوشت. من معمولاً به نوشته ها و نامه های آنان پاسخ نمی دادم زیرا اختلاف ما با آنها مبنایی بود و با نامه پراکنی قابل حل نبود. بنابراین نمی خواستم با آقای مهندس بهزاد نبوی و همفکرانش بحث و جدل کنم.

گروه تاریخ جهان نیوز_ هرمز راسخی: قضیه (ولایت فقیه) مربوط به دوره هفتم ریاست جمهوری(دولت اول خاتمی) بود که من به این صورت احساس خطر می کردم و جدی هم به میدان آمدم. حال آنکه، هیچ گاه به این صورت جدی وارد مسائل انتخابات نشده بودم. من زیاد در جریانات سیاسی وارد نمی شدم چون در اینجا احساس خطر می کردم رفتم و آنچه که به نظرم درست آمد بیان کردم. بالاخره عده ای هم به ما حمله کردند.

شب نوزدهم ماه رمضان همان سال مطلبی از نشریه «عصر ما» خواندم که در آن بحث ولایت را پیش کشیده بود و گفته بود که اصلاً مشروعیت ولایت - نه تنها ولايت فقيه – بلكه  ولایت امیرالمؤمنین و معصومین هم منوط به قبول و رای مردم است. خدا در قرآن کریم فرموده «انا هديناه السبيل إما شاكرا و إنما كفورا/ ما انسان را هدایت کردیم و آنها مختارند میتوانند قبول کنند میتوانند قبول نکنند»!

من در سخنرانی شب احیاء گفتم ما از روزی که به دنیا آمدیم سقمان را با تربت امام و آب زمزم گرفتند و ما را به نام امیرالمومنین علیه السلام و ولایت بزرگ کردند. ما شیعه امیرالمومنین علی علیه السلام هستیم و او را خلیفه بلافصل و منصوب از سوی رسول الله(ص) می دانیم و اساساً دعوای شیعه با اهل سنت در کیفیت انتخاب و انتصاب امام بود. آنها میگویند که امام با رأی و انتخاب مردم تعیین میشود و شیعه امامت را تنها به نصب الهی می داند.

من می گفتم شما چیزی را که از مسلمات شیعه است انکار می کنید و ما شیعه هستیم. من در آن شب گفتم که ما در این راه تا پای شهادت ایستاده ایم و در مسئله ولایت کوتاه نمی آییم. شما برای اینکه ولایت فقیه را زیر سوال ببرید چرا ولايت على را زیر سؤال می برید؟ چرا ولایت خدا را زیر سوال می برید؟ حيا هم چیز خوبی است. آیا شما در زمان امام راحل جرات میکردید این حرف ها را بزنید؟ چرا شما نان را به نرخ روز میخورید؟ در آن زمان در خط امام بودید این امام همان امامی است که ولایت فقیه را به صورت مطلق و عام قبول داشت. نظریه امام در سخنان وی در صحیفه خود مکرر آمده است ولی امروز احساس امنیت می کنید و جانشین او را زیر سوال می برید.  
 
 امام خودشان این طوری بودند که میگفتند تا من احساس خطر نکنم می گویم مقررات باید عمل شود و حتی الامکان بنا دارم که امور کشور به طریق عادی و قانونی انجام بپذیرد اما اگر احساس خطر کنم به میدان می آیم؛ این روش امام بود.

من در سخنرانی آن شب گفتم که امام در مورد ولایت فقیه تا این اندازه قرص و محکم بودند و صریحاً می گفتند ولایت مطلقه و شما هم جرات نمی کردید حرفی بزنید. اما حالا که امام در بین ما نیست با صراحت می گویید مشروعیت ولایت منوط به آرای مردم است و بدون رأی مردم ولایت و امامت قانونی نیست و شرعیت نداره؟

پس از آن آقای بهزاد نبوی مطالبی بر رد حرف های من نوشت. من معمولاً به نوشته ها و نامه های آنان پاسخ نمی دادم زیرا اختلاف ما با آنها مبنایی بود و با نامه پراکنی قابل حل نبود. بنابراین نمی خواستم با آقای مهندس بهزاد نبوی و همفکرانش بحث و جدل کنم.

آنها که در زمان حضرت امام خود را در خط امام می دانستند و شعارشان پیروی از امام بود ناگهان کارشان به جایی رسید که حتی ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام را به اراده مردم منوط کردند و علی را در ردیف خلفا و رؤسای جمهوری قرار دادند و امامت شیعه را با امامت اهل سنت برابر شمردند. از این رو من صلاح ندیدم با آقای بهراد نبوی مجادله و مباحثه کنم زیرا که بحث مبنایی با ایشان امکان نداشت. ایشان را آشنا به مبانی بحث نمی دیدم و بحث روزنامه ای هم کار من نبود و به جایی نمی رسید.

منبع: کتاب خاطرات آیت الله مهدوی کنی؛ تدوین دکتر غلامرضا خواجه سروی
انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی

بیشتر بخوانید:
به امام گفتم اگر ما امریکایی هستم ما را از روی زمین محو کنید
ماجرای لباس دامادی در زندان ساواک
رفیق دوست: به سفیر شوروی گفتم «گمشو بیرون»!