اکنون ای خدای من! نمیدانم کدام یک از این دو حال، سزامندتر برای سپاس گزاردن توست و کدام یک از این دو وقت، سزاوارتر برای ستودن تو. زمان تندرستی یا زمان بیماری.
به گزارش جهان نیوز، امام سجّاد علیه السلام در دعای خویش به گاه بیماری:
خداوندا! بر سلامت تنم که پیوسته با آن به کار خویش پرداخته ام، تو را سپاس میگویم، و [نیز] بر آن بیماری ای که بر تنم عارض کردی، تو را سپاس میگویم.
اکنون ای خدای من! نمیدانم کدام یک از این دو حال، سزامندتر برای سپاس گزاردن توست و کدام یک از این دو وقت، سزاوارتر برای ستودن تو.
زمان تندرستی، که در آن روزیهای پاک خویش را گوارایم ساختی و مرا به آنها برای جُستن خشنودی و فضل خود، شور و نشاط بخشیدی و با برخورداری از آنها، بر آن طاعتها - که توفیقش را ارزانی ام داشتی - توانا ساختی؟ یا زمان بیماری که مرا بدان آزمودی؟ و نعمتهایی که به من ارمغان دادی تا مایه سَبُک شدن بار گناهانی شود که پُشتم را سنگین کرده بود و مایه طهارت از آن گناهانی باشد که در آن، غوطه ور شده بودم، و توجّه دهندهای باشد که به توبه باز گردم، و یادآوری باشد که گناه را به برکت نعمت دیرین تو بزدایم.
و در این مدّت بیماری، کاتبان اعمال، برایم آن اندازه اعمال پاک نوشتند که نه به دلی خطور کرده است، نه بر زبانی گذشته، و نه اندامی توان انجام دادنش را یافته؛ بلکه این همه فضل تو بر من بوده و احسان و نیکیای بوده است که بر من روا داشتهای.
پروردگارا! پس بر محمّد و خاندانش، درود فرست و آنچه را برایم بدان خرسندی، محبوبم بدار. آنچه را بر من وارد آوردهای، آسان و گوارایم ساز و مرا از آلودگیهایی که پیشتر انجام دادهام، پاک بدار و بدیهایی را که پیش فرستاده ام، [از نامه عملم] بزدای، و شیرینی عافیت و خُنَکای سلامت را به من بچشان.
برون شدِ مرا از بیماری به سوی عفو خویش، بازگشتِ مرا از دوران بسترنشینی ام به سوی چشمپوشی خویش، رهایی ام از درد و رنجم را به فراخنای رحمت خویش، و سلامت یافتنم از این سختی را به آستان گشایش خویش، قرار ده! تویی که نیکی ات سرشار است و دست منّتت بر همه، گشاده. بخشنده و بزرگوار و صاحب جلال و اکرامی.
متن حدیث: الإمام زین العابدین علیه السلام - فی دُعائِهِ عِندَ المَرَضِ: