می‌توانست زندگی دهقانی خوبی داشته باشد؛ با زمینی حاصلخیز در طوس و همسری همراه. اما وطن برایش فراتر از یک مزرعه پربار، سقفی امن، یک روستا، یک شهر و حتی ایرانِ سرزمینی بود. در ذهن فردوسی وطن یعنی ایرانِ جغرافیایی، ایران ِ تاریخی و ایرانِ فرهنگی که هر سه در یک نقطه تلاقی یافته بود؛ شاهنامه.