گروه سیاسی جهان نیوز: هرگاه دولت چهاردهم تصمیمی مقتدرانه و عقلانی برای پاسداری از عزت ملی می‌گیرد، تمام روزنامه‌های اصلاح‌طلب بی‌درنگ صف می‌کشند تا با ادبیات تکراری خود فریاد فرصت‌سوزی سر دهند.

این بار نیز پس از عدم حضور ایران در اجلاس شرم‌الشیخ، همان مطبوعات با تیترهایی هم‌صدا، دولت پزشکیان را به انفعال متهم کردند، گویی هنوز نفهمیده‌اند که اقتدار یعنی نه گفتن به صحنه‌هایی که برای تحقیر ایران طراحی شده است.  

 

توییت روشن عراقچی نشان داد تصمیم تهران بر بنیان محاسبه و عقلانیت استوار است. او با صراحت اعلام کرد ایران از هر طرح واقعی برای پایان نسل‌کشی در غزه حمایت می‌کند، اما با کشورهایی که ملت ایران را تحریم و تهدید کرده‌اند وارد مذاکره نمی‌شود. این موضع، ترجمان همان سیاست عزت‌مدار است؛ سیاستی که گفت‌وگو را ابزار قدرت نه پاداش وابستگی می‌داند. دولت جدید با همین نگاه، دیپلماسی را از سطح تظاهرات رسانه‌ای به جایگاه راهبردی امنیت ملی بازگردانده است.

با این حال، بخشی از اصلاح‌طلبان هنوز اسیر ذهنیت شکست‌خورده خود مانده‌اند. همان کسانی که عراقچی را نسخه ای از ظریف می‌دانستند و حتی به شهید رئیسی پیشنهاد وزارت او را می‌دادند امروز مسیری متفاوت از رئیس جمهور اصلاح طلب و وزیر خارجه او پیشنهاد می‌کنند.
 

طنز تلخ ماجرا آنجاست که حتی چهره‌هایی از درون جریان اصلاح‌طلب نیز به پوچی این نگرش اعتراف کرده‌اند. در یادداشتی در شبکه اجتماعی ایکس، دیاکو حسینی نوشت که شرکت ایران در اجلاس شرم‌الشیخ، امتیازی رایگان برای ترامپ بود تا خود را رئیس‌جمهور صلح معرفی کند، بی‌آن‌که چیزی نصیب ایران شود. این اذعان نشان داد که آش آن‌قدر شور شده است که حتی بخشی از بدنه عاقل‌تر این جریان هم فهمیده‌اند مذاکره بی‌محاسبه، دام است نه فرصت.

اما گروهی از اصلاح‌طلبان، هنوز کورکورانه به سیاه‌چال گذشته چنگ می‌زنند و «مذاکره برای مذاکره» را فضیلت می‌پندارند. آنان تاریخ را بارها دیده‌اند و باز همان خطا را تکرار می‌کنند. تجربه برجام، خیانت‌های غرب و حمله نظامی به ایران هم برای گروهی از اصلاح طلبان کافی نیست.  این نابینایی سیاسی، ریشه‌ همان ذهنیت واداده‌ای است که عزت ملی را در برابر وعده‌های پوچ از دست می‌دهد.  

واقعیت آن است که ایران امروز همچنان اهل مذاکره و دیپلماسی است اما تسلیم صحنه آرایی و بازی های پیچیده نخواهد شد. تعامل بین المللی در خدمت عزت و منافع ملی است نه وسیله ابزار رضایت دشمن.  

دیپلماسی وقتی معنا دارد که از دل قدرت برخیزد و زاده تعادل قوای واقعی باشد. اصلاح‌طلبان اگر توان نگاه صادقانه به گذشته خود را داشته باشند، باید بفهمند که سیاست یعنی ایستادن، نه زانو زدن. دیپلماسی اگر ابزار قدرت نباشد، چیزی جز اسارت نیست؛ برخی نبودن‌ها و نرفتن‌ها اصل دیپلماسی است.