قطعاً کشورداری و مدیریت امور در هر جامعه ای، صرفاً با آموزش میسر نیست. اگر همه چیز با آموزش، استدلال و گفتگو حل می شد، در هیچ کجای دنیا و در هیچ زمینه ای نیاز به قانون نبود!

گروه سیاسی جهان نیوز: اخیراً رئیس جمهور در دیدار با مدیران و اصحاب رسانه، باز هم سخنان جنجال برانگیزی در مورد حجاب بیان کرده که به نوعی با مغالطه و شبهه افکنی همراه بود. این نوع سخنان رئیس جمهور متأسفانه تبدیل به یک رویه شده و در جلسات گوناگون از سوی ایشان بیان می شود. این در حالی است که وضعیت ولنگاری و هنجارشکنی در جامعه، روز به روز نگران کننده تر می شود.
 
در ذات قانون اجبار وجود دارد
 رئیس جمهور گفته است: «اعتقاد دارم با زور نمی شود حجاب را سر مردم کرد؛ همانگونه که با زور نمی شد حجاب را از سر مردم کشید پایین».

در پاسخ باید گفت که اولاً، نمی توان با کلیدواژه زور، به جنگ با قانون رفت. هر کجای دنیا که برویم، هر قانونی در ذات خود، الزام دارد. قانون یعنی اینکه این باید بشود و آن نباید بشود. زیرا همه قوانین دنیا به نوعی زور – در اینجا به تعبیر دقیق تر، الزام – هستند.

ثانیاً، در یک جامعه، حفظ خانواده و حفظ امنیت اخلاقی و آرامش روانی جامعه جزو ضروری ترین و ابتدایی ترین اقداماتی است که باید از سوی دولت ها مورد توجه قرار گیرد. طبیعی است که برای تضمین اجرا و جلوگیری از تعدی به حقوق جامعه و مردم، الزام قانونی هم نیاز است.

ثالثاً، این نوع ادبیات را در مورد هر قانونی می توان مطرح کرد. با این مبنا می توانیم بگوییم: با زور نمی‌شود از مردم مالیات و عوارض گرفت؛ با زور نمی‌شود رانندگان را ملزم به رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی کرد؛ با زور نمی‌شود جلوی دزدی را گرفت؛ با زور نمی شود هیچ کدام از قوانین دولتی را اجرا کرد؛ اما باید توجه کرد که در این صورت، سنگ روی سنگ، بند نخواهد شد و با این مبنا با یک کشوری که دچار هرج و مرج شده، روبرو خواهیم شد.

رابعاً، با این مبنای رئیس جمهور، حتی با برهنگی و نیمه برهنگی هم نمی توان برخورد کرد. زیرا در اینجا هم زور وجود دارد! در هر صورت، وقتی یک مبنا را قبول کردیم، نمی توانیم از لوازم آن، شانه خالی کنیم. از همین رو، نادرست بودن این سخن رئیس جمهور، مشخص است.
  
مملکت داری صرفاً با آموزش محقق نمی‌شود
 رئیس جمهور بیان کرده: «خب چه کاره ایم؟ بنشینیم آموزش بدهیم؛ هر محله ای مسجد دارد؛ هشتاد هزار مسجد داریم؛ به ازای هر هزار نفر یک مسجد داریم؛ خب حلش کنیم آنجا؛ اما با منطق، با گفتگو، نه با زور، نه با دعوا».
 
قطعاً کشورداری و مدیریت امور در هر جامعه ای، صرفاً با آموزش میسر نیست. اگر همه چیز با آموزش، استدلال و گفتگو حل می شد، در هیچ کجای دنیا و در هیچ زمینه ای نیاز به قانون نبود!

در همین موضوع حجاب، برخی افراد هستند که هیچ آموزش و هیچ گفتگویی در آنها اثرگذار نیست و جامعه را به فساد و انواع آسیب های اجتماعی و اخلاقی می کشانند؛ مسأله آنها ندانستن نیست؛ می دانند اما لجاجت و اصرار دارند که جامعه را به سمت بی حیایی و ولنگاری بکشانند؛ با این افراد چه کنیم؟! نصیحت، گفتگو و لبخند برای همه کارساز نیست. بخش زیادی از هنجارشکنی‌ها باید به وسیله آموزش و گفتگو حل شود و بخشی هم با إعمال قانون.

نکته بعدی این است که مسجد، یک پایگاه اجتماعی محسوب می شود و می تواند در عرصه های مختلف، به دولت، مجلس و قوه قضائیه کمک کند؛ اما قرار نیست یک تنه به جای این همه نهاد و دستگاه عریض و طویل با آن همه بودجه و امکانات، کار انجام دهد؛ نه معقول است و نه ممکن.

همچنین، باید توجه کرد که اقدامات غلط اجرایی و سهل انگاری دولت ها در برخی امور در حقیقت می تواند تخریبگر و مانع اقدامات سازنده مسجد باشد.

اما یک نکته بسیار مهم این است که اساساً از آنجایی که جمهوری اسلامی یک حکومت دینی است و نه یک حکومت سکولار، بنابراین همه دولت ها در جمهوری اسلامی باید نسبت به خطوط قرمز دینی توجه داشته باشند و در این زمینه مسئولیت دارند. هر چند که حتی در کشورهای سکولار هم برای موضوع پوشش، قوانین مختلف وجود دارد.

ضمن اینکه، در دوران طاغوت نیز در کشورمان مسجد داشتیم. در حکومت های سکولار و پادشاهی در سراسر دنیا هم مسجد وجود دارد. در آن صورت، فرق جمهوری اسلامی با آنها چه خواهد بود؟ اساساً فلسفه اصلی تشکیل جمهوری اسلامی، اجرای دین در جامعه و نشان دادن کارآمدی دین است و چنین چیزی بدون حضور جدی دولت، میسر نخواهد بود.
 
روابط فردی و خانوادگی را با مسائل کلان اجتماعی خلط نکنیم! 
دکتر پزشکیان در این جلسه، از دختر خودشان مثال زده اند و گفته اند: «من دختر خودم را که حاضر است به خاطرم بمیرد، نمی توانم به زور بگویم اینجوری بپوش، اینجوری نپوش؛ دختر خودم است؛ مجبورم با او بنشینم، گفتگو کنم، همراهی کنم تا بپذیرد و همراهی بکند؛ وگرنه زور بگویی در مقابلت می ایستد».

نباید مسائل را با یکدیگر خلط کرد. اینکه یک پدر با دخترش یا یک دختر با پدرش چگونه برخورد می کند را نباید با الزامات، قوانین و اقتضائات اجتماعی یک کاسه کرد. عرصه عمومی با فضای درون خانه و خانواده فرق دارد. همچنین، اگر مبنا ایستادن یا نایستادن در مقابل ما باشد، همین حالا باید بسیاری از قوانین ضروری کشور را تعطیل کنیم؛ زیرا در هر صورت، افراد زیادی هستند که در مقابل ما می ایستند!

علاوه بر اینها، حتی در درون خانواده نیز مشاهده می کنیم که پدر خانواده در تربیت فرزندان خود گاهی اوقات مجبور است که قاطعیت نشان دهد و محکم بایستد.
 
ما کارمان را درست انجام دهیم، مردم بی‌دین نمی‌شوند
رئیس جمهور در ادامه، بیان کرده است: «بی دین می کنیم این کسانی را که با آنها اینطور برخورد می کنیم؛ ای کاش مثلاً هدایت کنیم؛ متنفر می کنیم از اعتقاد و باورمان با رفتارهایمان».
 
اگر مسئولین ما شبهه افکنی نکنند و مشغول انجام وظایف خود باشند، اگر با سخنان نابجای خود هنجارشکنان را جری نکنند، اگر نیازهای مادی و معنوی مردم را برطرف کنند، اگر نسبت به بیت المال حساسیت نشان دهند، اگر افراد شایسته بر مسند امور باشند، اگر حق مردم رعایت شود، اگر مردم احساس کنند که مسئولان از جان و دل برایشان تلاش می‌کنند، اگر احساس کنند که مسئولین مانند آنها زندگی می کنند، اگر احساس کنند که ما برای حفظ خانواده ها و حفظ حیا و کاهش آسیب های اجتماعی کوشش می کنیم، چرا باید نسبت به دین بدبین شوند؟! البته ممکن است که برخی افراد، الزامات قانونی در مورد حجاب را نپسندند، اما ما نمی توانیم با این توجیه که این افراد متنفر می شوند، یک جامعه را در معرض بی حیایی، بی دینی، فساد اخلاقی و ... قرار دهیم!
 
با تمسک به یک اظهار محبت نمی‌توان بی‌قانونی را تجویز کرد
همچنین، دکتر پزشکیان گفته است: «در همین جریانات، همین خانم هایی که می گوییم بد هستند، به اصطلاح پلاکارد برداشته بودند، می گفتند: "جانم فدای رهبر" "مرگ بر اسرائیل"»

اینکه مردم با افکار و گرایش های مختلف، نسبت به رهبر معظم انقلاب ابراز محبت می کنند و یا در برابر دشمن می‌ایستند، بسیار ستودنی است، اما قطعا منافی وظایف آنها در اعمال و رفتارشان در عرصه های فردی و اجتماعی نیست.