قرارداد نفتی آمریکا و ونزوئلا؛ رونمایی از بزرگترین کلاهبرداری تاریخ ۴ پرده از تحقیر بزرگ کاراکاس آمریکادوستان این گزارش را با‌ دقت بخوانند!

گروه بین‌الملل جهان نیوز: دولت آمریکا و ونزوئلا به تازگی قرارداد نفتی را به امضا رسانده‌اند که سر‌و‌صدای زیادی را به پا کرده است. در این چهارچوب، آمریکا به مدت ۱۰۰ سال حق بهره‌برداری از ۱۷ میدان نفتی بزرگ ونزوئلا را در اختیار خواهد داشت! نکته جالب اینکه آمریکایی‌ها سهمی ۵۵ درصدی را در امر استخراج نفت برای خود تعیین کرده‌اند. قرارداد مذکور تاکید می کند که آمریکا حق خرید ۲۰ درصد از کل تولید نفت فعلی و آینده ونزوئلا را با قیمت معادل هزینه تولید دریافت می کند.

جالب اینکه طرف آمریکایی حق تقدم در خرید ۸۰ درصد باقی مانده تولید نفت ونزوئلا را هم برای خود لحاظ کرده است. عجیب‌تر اینکه هیات مدیره شرکتی که قرار است روند استخراج نفت ونزوئلا را مدیریت کند نیز باید عمدتا آمریکایی باشند و کاخ سفید در مورد تعیین اعضای هیات مدیره، حق وتو خواهد داشت. جالب اینکه ترامپ قرارداد مذکور را بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ خطاب کرده است. موضوعاتی که همه و همه سبب شده‌اند تا قرارداد نفتی اخیر میان آمریکا و ونزوئلا، به شدت یک‌طرفه و غیرقابل توجیه به نظر برسد.

از این رو، در تحلیل این رویداد توجه به ۴ نکته ضروری است.

اول اینکه چند ماه قبل وقتی هنوز آمریکا به ونزوئلا حمله نکرده بود و نیکلاس مادرور رئیس جمهور این کشور را ندزدیده بود، ترامپ اصلی‌ترین دلیل خود در تقابل با دولت ونزوئلا را بر این ادعای موهوم استوار کرده بود که رئیس جمهور ونزوئلا با کارتل‌های مواد مخدر ارتباط دارد و این مساله برای امنیت ملی آمریکا به شدت مضر است. در واقع، استدلال دروغین دولت آمریکا و شخص ترامپ این بود که رئیس جمهور ونزوئلا و کارتل‌های مواد مخدر متحد وی اقدام به صادرات مواد به آمریکا می کنند و برای این کشور ایجاد خسارت می کنند. با این حال، پس از حمله آمریکا به ونزوئلا و ربایش رئیس جمهور این کشور، آمریکایی‌ها از تنها چیزی که حرف نمی زنند، مساله صادرات مواد مخدر به آمریکا است و کاملا متمرکز بر منابع خدادادی و به ویژه نفت ونزوئلا هستند.

این موضوع صرفا یک پیام را به ذهن متبادر می کند و آن هم این است که از همان آغاز کار، آمریکا فقط و فقط به دنبال نفت ونزوئلا بوده و اتهاماتش علیه نیکلاس مادورو، صرفا بهانه‌هایی برای مشروعیت‌بخشی به اقدامات نامشروع کاخ سفید بوده‌اند.

نکته دوم اینکه بار دیگر دولت آمریکا و نظام حکمرانی این کشور نشان دادند که تا چه اندازه ادعاهای دور و دراز آن‌ها با محوریت اینکه آمریکا مهد مدنیت و تمدن و قانونمداری در جهان است، دروغ و بی‌پایه و اساس است. در مساله ونزوئلا و تاراج ثروت‌های این کشور، دولت آمریکا و شخص رئیس جمهور این کشور دونالد ترامپ، صرفا با این استدلال که آمریکا قوی‌تر است و زور دارد، به ونزوئلا حمله کرده و رئیس جمهور آن را دزدیدند و اکنون نیز یک تسلیم‌نامه را در قالب قرارداد نفتی به مردم ونزوئلا تحمیل می کنند. موضوعی که هدف اصلی آن ضعیف نگه‌داشتن مردم ونزوئلا برای سال‌ها و دهه‌های پیش رو است. البته این نخستین بار نیست که آمریکا‌یی‌ها با شعارهای زیبا و به ظاهر انساندوستانه، ملت‌های دیگر را تاراج و بدبخت می کنند و پیشتر هم نمودهای عینی این موضوع را در مواردی نظیر عراق و افغانستان نیز مشاهده کرده‌ایم.

نکته سوم اینکه نگاهی اجمالی به مفاد قرارداد نفتی آمریکا و ونزوئلا به وضوح نشان می دهد که آمریکایی‌ها به شیوه‌های گوناگون به دنبال تثبیت سلطه و نفوذ خود بر ونزوئلا هستند و پیشرفت و رفاه مردم ونزوئلا برای آن‌ها از هیچ اهمیتی برخوردار نیست. در‌همین فضا، ترامپ با نهایت وقاحت می‌گوید که با نفت ونزوئلا، ذخایر راهبردی نفت آمریکا را پُر می کند و این هدیه مردم ونزوئلا به آمریکا است!

حال باید از آمریکادوستان پرسید مگر آمریکا حامی رشد و توسعه و آزادی ملت‌ها نیست؟ پس چرا زمینه‌های مساعدی را فراهم نمی‌کند که ونزوئلایی‌ها به راحتی نفت خود را بفروشند و بتوانند برای پول و ثروت‌های خودشان تصمیم‌گیری کنند؟ چرا برای آن‌ها تصمیم می گیرد و حتی آنطور که برخی منابع گفته‌اند، پول حاصل از فروش نفت ونزوئلا نیز قرار است در بانک‌های آمریکا نگهداری شود و قطره‌چکانی و با نظارت فراوان به دولت و ملت ونزوئلا داده شود؟ آیا پیشرفتی که آمریکا‌دوستان زیر سایه حمایت کاخ سفید از آن حرف می‌زنند اینگونه است؟

و در نهایت نکته چهارم اینکه تسلیم‌نامه اخیر که میان آمریکا و ونزوئلا به امضا رسیده بار دیگر این گزاره راهبردی را پیش چشم جهانیان قرار داد که هزینه مقاومت در برابر دستورکارهای زیاده‌خواهانه کاخ سفید به مراتب کمتر از تسلیم‌شدن در برابر آن است. آمریکا برای دستیابی به اهداف خود از تحمیل تحقیر و ذلت به هیچ کشور و ملتی دریغ نمی کند. تسلیم در برابر آمریکا به معنای سال‌ها و دهه‌ها پسرفت و عقب‌ماندگی است. موضوعی که مطلوب هیچ ملت و کشورِ آزاده‌ و اصیلی نیست.