تعداد دانشگاههای کشور زیاد است اما بیشتر آنها یا فاقد اثربخشی هستند یا خروجی آنها محدود است. دانشگاه نباید صرفاً محل آموزش و انتقال دانش باشد، بلکه باید به نهادی اثرگذار در فرآیند توسعه و حل مسائل کشور تبدیل شود. امروز تعداد قابل توجهی از مراکز دانشگاهی با خروجی محدود یا فاقد اثربخشی متناسب با مأموریت خود مواجه هستند. مبنای دولت در پرداختها، اصل عملکرد، اثربخشی و نتیجهمحوری است.
به طور طبیعی استادانی که نقش برجستهای در تولید علم، حل مسایل کشور، تربیت نیروی انسانی و اثرگذاری اجتماعی دارند، نباید با افرادی که صرفاً حضور اداری دارند و خروجی مشخصی ارائه نمیکنند، به یک شکل مورد ارزیابی و پرداخت قرار گیرند. در چنین شرایطی ضروری است نظام ارزیابی و تخصیص منابع بر پایه عملکرد واقعی، خروجیهای علمی، میزان اثرگذاری و تحقق مأموریتها بازطراحی شود.
پیشتهاد حقیر: با نظر آقای رئیس جمهور برای عملکردمحوری و اینکه مبنای افزایش حقوق اساتید را اثربخشی آنها قرار بدهیم موافق هستم اما مشروط به آنکه این موضوع صرفا محدود به اساتید دانشگاهها نشود و برای همه ارگانهای دیگر و به ویژه مسئولین هم اجرا شود. مثلا خوب است رئیس محترم جمهور نظرشان راجع به افزایش حقوق رئیس بانک مرکزی که طی چند ماه ارزش پول ملی را کمتر از نصف کرده است را هم بفرمایند! و یا نظرشان راجع به افزایش حقوق وزیر مسکنی که طی چند سال دوره وزارتش در کشور ۹۰ میلیونی حتی ۱۰۰ هزار واحد هم تحویل ملت نداده بفرمایند!
و یا نظرشان راجع به افزایش حقوق نماینده مجلسی که طی چند سال دوره نمایندگیاش نه طرحی ارائه کرده و نه نظارت درستی انجام داده و نه نطقی کرده است را هم بفرمایند! و یا نظرشان راجع به افزایش حقوق رئیس قوه قضایی که طی چندسال مدیریتش حتی یک مفسد اقتصادی را هم اعدام نکرده است بفرمایند! بله با اینکه اثربخشی و عملکردمحوری مبنای افزایش حقوقها باشد کاملا موافقم اما منوط به آنکه عدالت را رعایت کنیم و این شاخص را برای همه لحاظ کنیم و نه فقط اساتید دانشگاهها؛ و شک نکنید که اگر چنین کنیم مملکت طی کمتر از یک سال، گلستان خواهد شد!
