جنگ که شد، جوری گم و گور شد که انگار هیچوقت وجود خارجی نداشته. محکوم کردن ترامپ و نتانیاهو بخورد توی سرش. محض رو سیاه نبودن در تاریخ، چهارکلام در دفاع از کشورش نگفت. حتی کشتار بچهها تکانش نداد. برایش کاری نداشت.
کارش یک تلفن زدن به یکی از همان خبرگزاریهایی بود که تا قبل از جنگ اخبار برنامههایش را پوشش میدادند. ولی همان یک تلفن را نزد. دوماه ساکت بود و مشغول عشق و حال با درآمد پیش از جنگ.
و بعد از دوماه، اولین صدایی که از اینستاگرامش بلند شد اعتراض به بیاینترنتی بود. نه بمبهای روی سر مردم کشورش، نه بچههای ذوب شده با آتش بمبها، نه دختران لامرد، نه بچههای میناب، نه هیچ چیز دیگر برایش اهمیتی نداشت.
از اینترنت گفت و دوباره در لانهاش خزید. حالا هم که آبها از آسیاب افتاده، دوباره سرمایهها به سویش روان شده. دارند بیوطنیاش را تشویق میکنند.
دارند به بیتفاوتیاش نسبت به آدمهای هموطنش جایزه میدهند. دوباره دیجیکالا و دهتا شبیه دیجیکالا ردیف شدهاند برای پاداش دادن به سکوت و بیطرفی.
منبع : رجا
