تاکید رهبر انقلاب بر «پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی و برجستهسازی تفاوتهای اجتماعی» اهمیت ویژهای داشت؛ هشداری که اگر مورد غفلت قرار گیرد، میتواند سرمایه اجتماعی کشور را فرسوده کند. حتی درباره نطقهای نمایندگان نیز بر امیدآفرینی و جریانسازی تاکید شد؛ یعنی مجلس باید علاوه بر قانونگذاری، در میدان افکار عمومی نیز نقشآفرین باشد.
اهمیت یک هشدار
در میان این محورها، تاکید رهبر انقلاب بر «پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی و برجستهسازی تفاوتهای اجتماعی» اهمیت ویژهای داشت؛ هشداری که اگر مورد غفلت قرار گیرد، میتواند سرمایه اجتماعی کشور را فرسوده کند. حتی درباره نطقهای نمایندگان نیز بر امیدآفرینی و جریانسازی تاکید شد؛ یعنی مجلس باید علاوه بر قانونگذاری، در میدان افکار عمومی نیز نقشآفرین باشد.
اما شاید یکی از مهمترین کلیدواژههای این پیام توجه به «مجلس پساجنگ» بود؛ مجلسی که اکنون بهدلیل شرایط امنیتی ناشی از جنگ با مختصات متفاوتی اداره میشود. پرسش اصلی اینجاست که مجلسِ پساجنگ چه تجربه و توشهای از مجلس دوران جنگ با خود به همراه خواهد آورد.
حدود 3ماه از آخرین جلسه حضوری صحن علنی مجلس در ساختمان بهارستان میگذرد. با آغاز جنگ و بهدلیل حساسیت امنیتی پارلمان، ساختمانهای اصلی عملا از چرخه استفاده خارج شدند و بخشهای اداری، کمیسیونها و دیگر واحدها به مکانهای جایگزین انتقال یافتند تا روند فعالیتها متوقف نشود. حتی اصلاحات بودجه سال۱۴۰۵ نیز درهمین شرایط تصویب و ابلاغ شد.
پاسخ به تعطیل بودن نهاد مجلس
بیتردید، صحن علنی مجلس مزایای مهمی داشت. نخست آنکه همه نمایندگان زیر یک سقف و در برابر دیدگان افکار عمومی، خبرنگاران و رسانهها گرد هم میآمدند. مجلس، حتی زمانیکه بسیاری از نهادها از شفافیت فاصله داشتند، مذاکراتش را بهصورت مستقیم پخش میکرد و همین ویژگی آن را به یکی از شفافترین نهادهای کشور تبدیل کرده بود. از سوی دیگر، امکان تصویب قوانین، قرائت نطقها و تذکرها، طرح سوال، استیضاح و صدور بیانیهها در قالب صحن علنی فراهم بود.
البته بخشی از این کارکردها را میتوان با استفاده از ظرفیت رسانهها جبران کرد، اما امور تقنینی نیازمند سازوکار قانونی است، از بررسی در کمیسیون آییننامه داخلی گرفته تا تصویب در صحن و طی مراحل اجرایی. با این حال، در آغاز جنگ و پس از هشدار نهادهای امنیتی، هیاترئیسه مجلس ناچار شد مسیرهای جایگزین را در پیش بگیرد؛ تصمیمی که گرچه مطلوب نبود اما اجتنابناپذیر به نظر میرسید. طبیعی است که بسیاری از نمایندگان از این وضعیت رضایت نداشته باشند، اما شرایط جنگی اقتضائات جنگی خود را دارد. همانطور که نیروهای نظامی، انتظامی یا نهادهای حساس از ترک محل اصلی فعالیت خود خشنود نیستند، اما برای تداوم ماموریت، ناچار به تغییر شیوه عمل میشوند. کار جهادی یعنی وابسته نبودن به ساختمان و میز و صندلی، یعنی استمرار ماموریت حتی در شرایط غیرعادی. امروز نه فرمانده سپاه در دفتر معمول خود مستقر است و نه فرمانده هوافضا در ساختمان شناختهشده غرب تهران، اما ماموریتها همچنان بادقت و در زمان مناسب انجام میشود. با این حال، برخی نخبگان سیاسی و رسانهای تعطیلی صحن علنی را معادل تعطیلی مجلس معرفی کردهاند، درحالیکه چنین برداشتی با واقعیت فاصله دارد.
مجلس در شرایط عادی، ماهانه ۳هفته جلسه علنی دارد و در هر هفته نیز ۳جلسه ۴ساعته برگزار میشود؛ یعنی مجموعا ۳۶ساعت در ماه و حدود ۴۳۲ساعت در سال. اگر هر روز کاری را ۸ساعت در نظر بگیریم، صحن علنی در مجموع معادل ۵۴روز کاری در سال فعال است. اما آیا مجلس صرفا صحن علنی است؟ قطعا خیر. مجلس نهادی است که ۳۶۵روز سال فعالیت دارد، زیرا نماینده مردم حتی در روزهای تعطیل نیز در حال انجام وظایف نمایندگی است. هر نمایندهای حداقل عضو یک کمیسیون تخصصی است و کمیسیونها و کمیتههای زیرمجموعه آنها تقریبا بهصورت مستمر تشکیل جلسه میدهند. علاوه بر این، نمایندگان چه بهصورت فردی و چه در قالب کمیسیونها وظیفه نظارت بر عملکرد دستگاههای اجرایی را بر عهده دارند، از وزارتخانهها گرفته تا مدیران استانی و محلی. روشن است که بخش مهمی از این ماموریتها اساسا نیازی به صحن علنی ندارد. از سوی دیگر، بخش مهمی از وظیفه نمایندگی در ارتباط مستقیم با مردم تعریف میشود: حضور در حوزههای انتخابیه، دیدارهای مردمی، پیگیری مطالبات عمومی و شرکت در شوراهای استانی.
این ماموریتها نیز خارج از فضای صحن علنی انجام میشود و اتفاقا در شرایط جنگی اهمیت بیشتری یافته است.
مجلس ۲کارکرد اصلی دارد: نظارت و قانونگذاری. بخش نظارتی همچنان پابرجاست و از طریق جلسات مجازی صحن، نشستهای کمیسیونها و حضور نمایندگان در وزارتخانهها دنبال میشود. در حوزه قانونگذاری نیز طرحها و لوایح ابتدا در کمیسیونهای تخصصی و مرکز پژوهشها بررسی و چکشکاری میشوند و سپس به صحن میآیند؛ فرایندی که اکنون نیز ادامه دارد. بر همین اساس، باید چند نکته را پذیرفت: نخست آنکه تعطیلی صحن علنی حضوری وضعیت مطلوبی نیست. دوم آنکه صحن علنی همه مجلس نیست. و سوم آنکه بخش قابل توجهی از وظایف نمایندگی همچنان برقرار است؛ از فعالیت کمیسیونها و فراکسیونها گرفته تا سفرهای نظارتی، دیدارهای مردمی، پیگیری مسائل حوزههای انتخابیه، برگزاری بیش از ۱۳۰جلسه کمیسیون با حضور وزرا و مسئولان و همچنین ۳جلسه مجازی صحن با حضور وزرای جهاد کشاورزی، کار و بهداشت در 3ماه گذشته. علاوه بر این، فرایندهای مقدماتی قانونگذاری در کمیسیونها و مرکز پژوهشها نیز بدون توقف ادامه یافته است. اما مهمترین پرسش همچنان باقی است: مجلسِ پساجنگ چه چیزی را باید از مجلس دوران جنگ به یادگار ببرد؟
همراهی نمایندگان و مردم
ملت مبعوثشده در روزهای سخت جنگ در خیابان بودند و هستند و نمایندگان نیز باید پابهپای آنها در اجتماعات حضور داشته باشند. مجلس تراز مردم (آنگونه که رهبر انقلاب بر آن تاکید دارند) مجلسی است که نمایندگانش در میان مردم حضور داشته باشند نه صرفا در ساختمانهای اداری. این اجتماعات مردمی حتی پس از پایان جنگ نیز در جایجای کشور در مساجد، هیئتها، اماکن عمومی و متن جامعه تداوم خواهد یافت.
نکته دیگر تجربه زیست غیرمتمرکز و غیربهارستانی مجلس در این دوران است. هرچند پس از جنگ، ساختمانهای مجلس دوباره فعال خواهند شد و شان نظارتی مجلس اقتضا میکند که وزرا و مسئولان برای پاسخگویی در صحن و کمیسیونها حاضر شوند اما تجربه این ماهها نشان داد حضور مستقیم نمایندگان در دستگاههای اجرایی و مشاهده میدانی مسائل میتواند به تصمیمگیری دقیقتر و واقعبینانهتر کمک کند.
در گذشته، اغلب این وزرا بودند که به بهارستان میآمدند، اما امروز نمایندگان بیش از قبل به دل دستگاهها، بخشها و حوزههای جزئی اجرایی رفتهاند. این تجربه اگر حفظ شود، شاید مهمترین ارمغان مجلس دوران جنگ برای مجلس پساجنگ باشد.
# تگ ها
دبیر سیاست و بصیرت
ایران اهل تعارف است باید با اورانیوم ۲۰ تا بمب اتم درست بکند تا امنیت ملی برقرار شود تا بعد ببینید با احتکار و واسطه و ضعف اقتصاد و فرهنگ و ادب و زیرساخت ها چه باید کرد .. عقل را پیدا کنید لطفاً. در مسیر غلط حرکت می کنید انحراف را باید اصلاح کرد هر چه زودتر چون همش مصنوعی با جمع کردن اطلاعات در حال بلعیدن بشریت هست و شما در کجا و به چه هدفی حرکت می کنید
یاشار ساو
جریان اورانیوم ایران که آمریکا می خواهد مصا دره کند یک فیلم سینمایی بود که یک کابوی هفت تیر می کشید می گفت دست ها بالا تکان نخورید تسلیم شوید تا هر چه داری بریسم یا غارت بکنم . همین دنیا ی امروز بر اساس قدرت نظامی و بمب اتم هست والسلام ... شعار و عقیده و حقوق و بشریت و دمکراسی . ووو همه برای قانونی کردن قلدری جهانی هست و یا سچپر کامپیوتر ها و الگوریتم های پیشرفته و حاد هو ش مصنوعی و نزدیک به ۳ هزار مرکز ،، دتا،، یا اطلاعات دارند دنیا را تحت کنترل اطلاعاتی کامل در می آورند . ای جماعت بیدار شوید ای جماعت دزد برد . وای به روزی که مسلح شویم از شعار های انقلاب ۵۷ بود . مسلح اطلاعاتی و اتمی و اقتصادی کشور ها را ابر قدرت می کند بلی قربان. . با اعراب و دنیای عقل مانده مسلمون خود را آواره نکنید . حرکت و عقل و البته علم و ایمان به صلح و قدرت و عدالت جهانی... معذرت در شعار افراط شد.
در جنگ آمریکا و اسراییل علیه ایران موساد اسراییل تمام ارتش و اسرار ارتش و پرسنل آمریکا را بدست گرفت و در تمام سطح ها در دولت و اطلاعات کشور آمریکا نفوذ کرد و دمکراسی آمریکا تبدیل به مستعمره اسراییل شد به بهانه کنترل جنگ علیه ایران. این خبر را خبرنگاری های آمریکا نشر کرده اند. حال طرح ابراهیم اسراییل با خود فروشی و نژاد پرستی اعراب عملی شد
در جنگ جهانی دوم هیتلر و طرفدارانش می گفتند ما طرف دار صلح هستیم ولی بعضی وقت ها جنگ واجب است. بعد ۶۰ سال یهودی ها قدرت جهانی و اتمی پیدا کردند در اسراییل و آمریکا همه یهودی ها می گویند ما طرف دار صلح هستیم ولی بعضی وقت ها جنگ واجب است...... اشک تمساح ریختن ... یا خصلت بشر برای توجیه جنایات جنگی و کشتن مردم عادی!!! قضاوت کنید.
عناوین اصلی
آخرین عناوین
