زندگی حضرت امام زمان (عج) از تولد تا آغاز غیبت صغری و نقش نواب اربعه، از مهمترین مقاطع تاریخ تشیع است.
به گزارش جهان نیوز به نقل از تسنیم، حضرت ولیعصر (عج) در نیمه شعبان سال 255 هجری قمری در سامرا دیده به جهان گشودند و پس از شهادت امام حسن عسکری (ع)، دوران غیبت صغری آغاز شد؛ مقطعی حساس که تا سال 329 هجری قمری ادامه داشت و طی آن، ارتباط شیعیان با امام زمان (عج) از طریق نواب خاص برقرار بود.
در این دوره عثمان بن سعید عمری بهعنوان نخستین نایب خاص، مسئولیت انتقال پیامها و پاسخ به پرسشهای شیعیان را برعهده داشت. پس از او، محمد بن عثمان عمری، حسین بن روح نوبختی و علی بن محمد سمری بهترتیب این مسئولیت خطیر را عهدهدار شدند و نقش مهمی در حفظ انسجام اعتقادی و سازماندهی جامعه شیعه ایفا کردند.
با پایان نیابت علی بن محمد سمری و صدور توقیع معروف، دوران غیبت صغری به پایان رسید و غیبت کبری آغاز شد.
دورانی که تا زمان ظهور حضرت ادامه خواهد داشت و مفهوم انتظار بهعنوان یکی از ارکان اصلی اعتقادی شیعه در آن معنا پیدا میکند.
بازخوانی این مقاطع تاریخی، فرصتی برای درک بهتر جایگاه امامت، فلسفه غیبت و نقش هدایت الهی در استمرار حیات فکری و معنوی جامعه اسلامی بهشمار میرود.
