عضو کمیسیون فرهنگی مجلس گفت: متاسفانه شاهد هستیم با عدم اتخاذ تصمیمات شجاعانه و خردمندانه از ناحیه مسئولین، روز به روز شاهد افزایش ناهنجاری های اجتماعی و سوق به برهنگی هستیم که قربانیان آن نوجوانان و جوانان و خانواده های ایرانی خواهند بود.

گروه فرهنگی جهان نیوز: دکتر امیرحسین بانکی پور، عضو کمیسیون فرهنگی مجلس در گفتگو با جهان نیوز پیرامون آخرین وضعیت قانون حجاب گفت: اگر امروز بخواهم نطقی که در رابطه با قانون حجاب در مجلس را داشتم تکمیل کنم، علاوه بر مبنای قرانی که ذکر کردم، بر یافته‌های علمی جدید در حوزه جامعه‌شناسی و روان‌شناسی اجتماعی تأکید می‌کنم.

پدیده شی‌انگاری زنان در حال افزایش است
وی افزود: مطالعات انجام‌شده در دانشگاه‌های برتر جهان نشان می‌دهد که وقتی مرزهای پوشش اجتماعی در جامعه از بین می‌رود، به‌تدریج پدیده‌ای به نام شی‌انگاری زنان گسترش پیدا می‌کند؛ یعنی زن از «شخصیت انسانی» به «شیء بصری» تبدیل می‌شود که همین عامل، مبنای اصلی افزایش خشونت علیه زنان در جهان است. در واقع، وقتی مرز پوشش از میان برداشته می‌شود، احساس امنیت روانی در فضای عمومی از بین می‌رود و آسیب‌ها دامنگیر همه می‌شوند، از کودکان تا جوانان. برهنگی در جامعه، باعث عادی‌سازی نگاه ابزاری به زنان، افزایش تحریکات روانی و ناهنجاری‌های رفتاری در فضای عمومی می‌شود.

برهنگی آزادی نیست، بردگی است
بانکی پور گفت:برهنگی در ظاهر ممکن است نوعی آزادی تلقی شود، اما در واقع، بردگی جدیدی است در قالب فشارهای روانی، مقایسه‌های ظاهری و تضعیف عزت نفس زنان و دختران. این امر باعث شکاف خانوادگی و اجتماعی خواهد شد زیرا که در قرآن ضمانت حفظ انسجام اجتماعی در گرو دعوت به خیر و امر به معروف و نهی از منکر بیان شده است. حجاب و عفاف در واقع نوعی مرزبندی فرهنگی هوشمندانه است که جامعه را در برابر فروپاشی اخلاقی و فشارهای روانی ناشی از برهنگی محافظت می‌کند.
 
اجرای قانون عفاف نیازمند همکاری سران قواست
بانکی پور در پاسخ به این سوال که چرا این قانون اجرایی نمی‌شود، گفت: اجرای این چنین قوانینی نیازمند هم‌افزایی سران قواست. لذا تا وقتی که عزم جدی برای این کار نباشد، مسائل حل نخواهند شد. متاسفانه شاهد هستیم با عدم اتخاذ تصمیمات شجاعانه و خردمندانه از ناحیه مسئولین، روز به روز شاهد افزایش ناهنجاری های اجتماعی و سوق به برهنگی هستیم که قربانیان آن نوجوانان و جوانان و خانواده های ایرانی خواهند بود. بنابراین، همه ارکان حاکمیت (دولت، مجلس، قوه قضائیه و نهادهای فرهنگی) باید در یک مسیر هماهنگ عمل کنند. بی‌تفاوتی نسبت به این موضوع، به معنای بی‌تفاوتی نسبت به سلامت روان نسل آینده است.
 
مجلس مرتبا در حال پیگیری قانون عفاف است
عضو کمیسیون فرهنگی مجلس در پاسخ به سوال دیگری مبنی بر اینکه اگر دولت حاضر به اجرای قانون حجاب نیست، آیا مجلس ابزاری برای اجرایی کردن این قانون دارد، گفت: بله، مجلس ابزارهای قانونی و نظارتی متعددی دارد و ما مرتب بدون ایجاد حواشی اجتماعی در کمیسیون فرهنگی به مسئولین ذی ربط وظایفشان را گوشزد میکنیم. اما مهم‌تر از ابزار، درک فلسفه اجتماعی قانون است. نتایج پژوهش‌های اخیر در حوزه سلامت اجتماعی نشان می‌دهد که نادیده گرفتن حدود فرهنگی در پوشش، به شکل‌گیری چرخه‌ای از آسیب‌های روانی و رفتاری می‌انجامد: از اضطراب اجتماعی گرفته تا افسردگی، خودشیءانگاری و فروپاشی روابط سالم انسانی.

وی افزود: حجاب و عفاف، تنها یک نماد دینی نیست؛ بلکه سدی علمی و اخلاقی در برابر تجاری‌سازی بدن، ترویج نگاه ابزاری به زن، و فروپاشی هویت فرهنگی جامعه است. دفاع از حجاب، دفاع از آرامش روانی دختران در مدارس، امنیت شغلی زنان در محیط کار، و سلامت اخلاقی پسران و جوانان در جامعه است. اگر هر ضابطه ای با پشتوانه فرهنگی و نظارت مؤثر اجرا شود، نتیجه‌اش جامعه‌ای آرام‌تر، سالم‌تر و با اعتماد متقابل بیشتر خواهد بود.

عمده بحث جلسات سران قوا اقتصادی است
این عضو کمیسیون فرهنگی در پاسخ به این سوال که آیا در جلسات سران قوا به جز مسائل اقتصادی به مسائل فرهنگی هم توجه دارند یا خیر، گفت: البته ما خبر دقیقی از جلسات سران قوا نداریم ولی بر اساس آنچه به عنوان مصوبات منعکس می گردد نشان می دهد عمدتا مسائل اقتصادی مطرح است اما باید دانست وقتی در ساختار تصمیم‌گیری کشور، مسئله فرهنگ به‌صورت حاشیه‌ای دیده شود، حتی بهترین قوانین نیز در مرحله اجرا دچار کندی می‌شوند. در بسیاری از کشورها، از جمله کشورهای توسعه‌یافته، سیاست‌گذاران به این نتیجه رسیده‌اند که سلامت فرهنگی و سلامت اقتصادی ارتباطی مستقیم دارند. فرهنگ و اقتصاد دو بال یک جامعه‌اند؛ وقتی فرهنگ تضعیف شود، کارآمدی اقتصادی هم افت می‌کند.

نماینده مردم اصفهان افزود: پژوهش‌های اجتماعی نشان می‌دهد جوامعی که دچار بحران فرهنگی و فروپاشی خانواده می‌شوند، ناگزیر با کاهش بهره‌وری اقتصادی و افزایش هزینه‌های درمانی و امنیتی روبه‌رو خواهند شد. در کشور ما نیز اگر نگاه فرهنگی به حاشیه رانده شود، بسیاری از سیاست‌های اقتصادی در عمل بی‌ثمر می‌ماند. موضوع حجاب و عفاف، یکی از اصلی‌ترین ارکان امنیت فرهنگی است؛ زیرا مستقیماً بر احساس امنیت، تمرکز روانی، آرامش خانواده و نظم اجتماعی اثر می‌گذارد.

وی تاکید کرد: اگر در جلسات سران قوا، فرهنگ به‌عنوان زیربنای توسعه دیده شود، مسئله عفاف و حجاب می‌تواند در کنار سیاست‌های اقتصادی، به استقرار ثبات اجتماعی و روانی کمک کند.
 
ماجرای لایحه محرمانه دولت
بانکی پور هم چنین درباره لایحه محرمانه ارسالی از سوی دولت به کمیسیون فرهنگی مجلس گفت: در ابتدا باید بگویم که نامه ای از طرف کمیسیون فرهنگی خطاب به رئیس شورای عالی امنیت ملی یعنی رئیس  جمهور ارسال شد که در آن خواسته شده بود که در شورای عالی امنیت ملی در این زمینه تصمیم گیری شود و صرف بحث دبیرخانه نباشد تا ابهامی در بحث وجود نداشته باشد و بیان شد که هر تصمیمی که شورای عالی امنیت ملی گرفت ما می پذیریم. دفتر رئیس جمهور در پاسخ این نامه، متن یک لایحه اولیه غیررسمی و تصویب نشده را برای کمیسیون ارسال کردند که در جلسه کمیسیون صرفا قرائت شد و موضع گیری نسبت به آن صورت نگرفت. اما رئیس محترم مجلس در نامه ای به کمیسیون مطرح کردند که با این لایحه به دلیل اشکالات شکلی و محتوایی مخالفت کردند.

وی افزود: دلیل مخالفت با چنین طرح‌های غیرعلمی و غیرکارشناسی، صرفاً سیاسی نیست؛ بلکه ریشه در داده‌های علمی دارد. پژوهش‌های جهانی در حوزه جامعه‌شناسی جنسیت نشان می‌دهند که هرگاه جوامع در تعیین مرز پوشش و عفاف دچار تساهل شوند، پدیده عادی‌سازی نگاه جنسی به زنان و شیءانگاری آنها گسترش می‌یابد. نتیجه آن، افزایش آزارهای خیابانی، فشار روانی بر زنان در محیط‌های عمومی، و حتی شکل‌گیری نوعی خشونت پنهان روانی علیه زنان است.

ضعف در اجرای قانون حجاب باعث ضربه به کل جامعه می‌شود
عضو کمیسونی فرهنگی مجلس در پایان گفت: اگر ضوابطی که برای حفظ عفاف و پوشش تصویب شده‌اند، تضعیف یا به سطح توصیه فرهنگی تقلیل پیدا کنند، در واقع سد محافظتی جامعه در برابر شی‌انگاری و اباحه‌گری فرهنگی شکسته می‌شود. این مسئله نه فقط زنان، بلکه سلامت روان کل جامعه، از جمله مردان، نوجوانان و کودکان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. از نگاه علمی، هیچ جامعه‌ای بدون داشتن چارچوب‌های مشخص فرهنگی و اخلاقی در حوزه پوشش، نمی‌تواند احساس امنیت پایدار و انسجام اجتماعی را تجربه کند. لذا بایستی مبنای کار را بر اساس یافته علمی و کارشناسی پیش برد.