فردوسی، برای ما ایرانیان فقط یک شاعر نیست، حافظه زنده زبان فارسی هست. مردی که واژهها را از دل تاریخ بیرون کشید تا ایران، خودش را فراموش نکند. این مجسمهها فقط سازههایی از سنگ و فلز نیستند؛ روایت احترام یک ملت به شاعریاند که شاهنامه را نوشت تا زبان فارسی زنده بماند.
