| تصاویر/ یادگاری روی تصاویر تاریخی |
| چهارشنبه ۲۵ آبان ۱۳۹۰ ساعت ۰۹:۰۷ |
بحث يادگاري و يادگارنويسي رو ميشه از هنر و زندگي غارنشيني شروع كرد، يا از ريشه هاي روانشناسانه ش، فطرت و غريزه و ميل به جاودانگي و ... . من اما در مورد الان حرف ميزنيم و در مورد خودمون. حالا و همين جا كه هستيم. "ما"
به گزارش جهان محمدنیک دل در وبلاگ پویه نوشت:
در ادامه كه عكسارو ميبينيم نگيم كه: «نچ نچ نچ...» يا «نيگا نيگا نيگا... ببين ...ها! چيكار كردن!...». چه به هر حال اين "ما" هستيم. همين امروز و همين جا در ايران. ميدونم كه خيلي از "من"ها دوريم از اينكه اين روي يه بناي عمومي (حالا نگيم تاريخي) بشنيم يه دست خط يادگار بذاريم. با خودكار، مداد، گچ، زغال!!! يا كنده كاري(هنرحكاكي!). اما به هر حال اين معدل فرهنگي ماست و تو كارنامه فرهنگي قرن چهاردهم شمسي ايران به نام "ما" ثبت خواهد شد.
۱۳۹۰-۰۸-۲۵ ۱۰:۵۶:۰۰ |
| |
| نیست که غالبا چرت و پرت رو دیوارها نمی نویسن حالا ذوق هم بکنیم که قرار این دست خطها هم تاریخی بشن! |
۱۳۹۰-۰۸-۲۵ ۱۰:۴۱:۵۰ |
| |
| این یادگاری ها در آینده خود آثار باستانی خواهندشدکما اینکه اگر فرضا به مقبره بایزیدبسطامی در شهر بسطام اگر تشریف ببرید یادگار نوشته ای مربوط به حدود 150 سال قبل را می بینید که برای زمان حال حکم نوشته ای تاریخی را دارد.راست می گوئید اینها هم حکم آثاری از احوالات قرن چهاردهمی ها برای قرون آینده خواهد داشت. |
جامعه
)
