| هجمه چارچنگولی سازان به سینمای ملی از طریق پیاده روها! |
| پنجشنبه ۲۰ اسفند ۱۳۸۸ ساعت ۱۲:۲۳ |
جهان -سرویس فرهنگی: با رشد روزافزون صنعت سینما در دنیا، سینماگران ایرانی نیز همپای همکاران خود سعی در ارتقاء سطح سینمای ملی ایران دارند تا بتوانند همچون سایر رشته ها در دنیا خوش بدرخشند. این انگیزه قاعدتا در سینماگرانی که دغدغه آنها فرهنگ و اعتلای سینمای ایران است بیشتر می باشد.
اما متأسفانه برخی از اهالی سینما تجارت از راه هنر را بر رسالت اصلی هنر ترجیح داده و با نگاههای تجاری صرف، گاه اقدام به تولیداتی می کنند که باعث توهین به شعور مردمی است که سطح تفکر و شعور آنها در دنیا زبانزد خاص و عام است .
اما در چند سال اخیر توهین ها شدت هم گرفته است و با اشکال متنوع وارد بازار می شود.
این توهین ها گاه با تمسخر مقدسات دینی است و گاه با استفاده از روشهای نخ نما شده که در شأن مردم ایران با تمدن چندین هزار ساله نیست ،اتفاق می افتد. گاهی هم با توجه به عدم نظارت کافی نهادهای مسئول دیالوگهایی در فیلم رد و بدل و یا حرکاتی نمایش داده می شود که خلاف شئونات اسلامی است. آیا این ابزار خنداندن مردم است؟! حرکات سخیف با موضوعاتی پوشالی و گاه اروتیک!!!
این پایین بودن سطح نگاه فیلمسازان به پخش کنندگان فیلمها هم سرایت کرده. پیاده روها را نگاه کنید. روبروی هر سوپر مارکت تابلوهای 2 متری از تبلیغات فیلمها می بینید که سرشار از عکس هنرپیشه ها با آفتابه !و رقاصی و آدامس بادکنکی و ...است! آیا این سینماگران حد و حدود ذائقه مخاطبان و سینما دوستان ایران را اینگونه ارزیابی کرده اند که با این تصاویر سخیف می توانند تماشاگر را جذب کنند؟ آیا همه جای دنیا از چنین ابزارها و یا ابزارهایی مشابه استفاده می کنند؟ آیا نماد تبلیغات سینمای ایران این ابزار است ؟
همیشه می گوییم سینمای جهان بدلیل داشتن مؤلفه هایی نظیر خشونت و یا نمایش تصاویر مستهجن پر مخاطب هستند ولی اگر در چند سال اخیر این سینما را رصد کنید متوجه خواهید شد که اتفاقا برخی از فیلمها فارغ از این مؤلفه ها و صرفا به دلیل بکر بودن موضوع و خلاقیت فیلمسازانشان بسیار موفق بوده اند و پر مخاطب و پر فروش.
تعجب آور است که یکی از فیلم فارسی سازان که اتفاقا بیکار هم نمی ماند و پشت سر هم در حال خیانت به ذائقه فرهنگی ملت ایران است از فیلمسازان خوب دفاع مقدس بوده است. فیلمسازی که در دهه گذشته احساس می شد که حرفهایی در این ژانر برای گفتن دارد. براستی چه شد که فیلم فارسی ساز شد؟ کسی از خنداندن مردم ناراحت نمی شود و این اقدامی ارزشمند و نیاز جامعه است؛ ولی با چه ابزاری و به چه قیمتی ؟مگر "لیلی با من است" کمدی نبود مگر همه نخندیدند؟... و امثالهم . چرا این کمدی ها ساخته نمی شود؟ چه کسانی ذائقه مردم را به سمت و سویی سوق داده اند که فیلمهای فرهنگی ورشکست شود و چارچنگولی ها و دلداده ها و زندگی های ...بفروشد؟
سخن آخر:
هجمه چارچنگولی سازان نه به نفع سینمای ملی است و نه به نفع فرهنگ ایرانی.....
جامعه
)
