نسخه قابل چاپ

نسخه وب

داخلی » يادداشت » جامعه

قطع این مرحله بی‎همرهی خضر مکن

علیرضا مختارپور قهرودی

۴ تير ۱۳۹۰ ساعت ۱۷:۳۵

انسان موجودی با ابعاد مختلف است و به تعبیر قرآن کریم از امور و عناصر مختلف تشکیل شده و به همین دلیل امکان اتصاف به صفات متعدد فضایل و یا صفات متعدد رذائل را دارد.

قرآن کریم از طرفی انسان را خلیفه خدا در زمین، عالِم به اسماء، دارای فطرتی خداشناس و خداجو، پذیرنده امانت الهی، دارای کرامت و... می‎داند و از طرفی انسان را بسیار ستمگر، نادان، ناسپاس، عجول، تنگ چشم، اهل مجادله، حریص و... می‎نامد.

بیان این صفات متفاوت و متضاد، خود نشانه اختیار و مسئولیت انسان است.

در روایات رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه وآله) و ائمه اطهار (علیهم‎السلام) نیز بارها به فضایلی که انسان باید در کسب آن‎ها تلاش کند اشاره شده و بنا به مخاطب بر موضوع، شرایط زمانی و مکانی و اهمیت احادیث مختلف در مورد فضایل مختلف تأکید شده، که توجه به این نوع احادیث بهترین مدد‎ رساننده به انسان در پیمودن راه کمال است.

در روایتی که اینک به مرور آن می‎پردازیم حضرت امام جعفر صادق (علیه‎السلام) پنج فضیلت علم، مهر و مودت، صبر، پرهیز از نکوهش علما و صداقت را مورد تأکید قرار داده و آثار کسب و عمل به این صفات را متذکر شده‎اند.

از جمله مهمترین این صفات، پرهیز دادن انسان از نکوهش و ملامت علماست. فهم حکمت این نکته نیز دشوار نیست، زیرا چگونه می‎توان گفتار و کرداری را پیشه کرد که موجب ملامت علمای دینی شود و با چنین وضعی سعادت دنیوی و اخری را انتظار داشت.

هرکس که به معارف دینی و حقایق قرآنی آشنا باشد به روشنی درمی‎یابد که نقش علما، فقها و دانشمندان دینی در حفظ معارف اسلامی و دست‎گیری از مؤمنین در مسیر سعادت تا چه اندازه اهمیت دارد.

امام جعفر صادق (علیه‎السلام) فرمود:
«لا ینْبَغی لِمَنْ لَمْ یکنْ عالِما أنْ یعَد سَعیدا، وَ لا لِمَنْ لَم یکنْ وَدودا أنْ یعَد حَمیدا، وَ لا لِمَنْ لَمْ یکنْ صَبورا أنْ یعَد کامِلا، وَ لا لِمَنْ لا یتقی مَلامَه العُلماء وَ ذَمهُمْ أنْ یرجى لَهُ خَیرُ الدنیا وَ الآخِره وَ ینْبَغی لِلعاقِلِ اَنْ یکونَ صَدوقا لِیؤمَنَ عَلی حَدیثهِ، وَ شکورا لِیستَوجِب الزیادَه»

آن را که علم ندارد نشاید سعاتمند شمرد، و آن را که مهر و مودت ندارد نتوان ستوده خواند، و آن را که صبر و شکیب نیست نشاید کامل دانست، و برای آن‎که از نکوهش و ملامت علما نپرهیزد نباید خیر دنیا و آخرت امید داشت، عاقل را سزد که راستگو باشد تا به حرفش اعتماد کنند و سپاسگزار باشد تا مستوجب فزونی گردد