زندانيان سياسي نوين
مجید خوشنود
۸ اسفند ۱۳۸۸ ساعت ۱۲:۲۵
شايد داستان نوكر و پادشاه براي همه داستاني آشنا باشد. داستاني كه در آن نوكر يكي از پادشاهان يك روز كه پادشاه تمايل به خوردن بادمجان داشت در مورد فواید بادمجان و مضرات غذاهاي ديگر سخن مي گفت و روز بعد كه پادشاه تمايل به غذاي ديگري داشت در مضرات بادمجان و فوايد آن غذا کلامی منعقد مي کرد. از نوكر پرسيدند كه چطور شد كه ديروز بادمجان را تمجيد مي كردي و امروز آن را تقبيح؟ در پاسخ جواب داد من كه كاري به غذاي بادمجان و غير آن ندارم. وظيفه من فراهم كردن خوشايند پادشاه است.
وقتي كه ملت ايران در 22 بهمن حماسه اي كم نظير بسازد و انقلاب تضميني ديگر دريافت نمايد و حضور مردم دلسوزان انقلاب را مسرور و دشمنان را نااميد نمايد آنگاه شما تحليل كرده باشيد كه كار نظام در 22بهمن امسال تمام است براي شما کمی تا قسمتی خجالت آور است. شايد ديگر خجالت بكشيد جلوي دوربين ها ظاهر شويد. شايد بخواهيد عذر خواهي نماييد يا شايد اصلاً ديگر توبه كنيد كه تحليل سياسي ارائه نماييد. اما جالب است كه از خود بپرسيم كه اين آقايان سياستمدار خارج نشين با چه روحيه اي دوباره در عرصه رسانه اي ظاهر مي شوند. شايد عده اي بگويند كه خوب آنها اشتباه كردند. تحليل غلط كه ايراد ندارد. هر كس ممكن است تحليل غلط ارائه دهد. اما بايد گفت كه از اين حضرات بعيد است كه اطلاعات غلطي در مورد وضعيت ايران داشته باشند. شايد ساده انديشي باشد كه فكر كنيم به آنها اطلاعات غلط تزريق مي شود. چند وقت پيش وقتي كارگردان خارج نشين نامه اي سراسر جاهلانه نوشته بود براي عده اي سؤال شد كه واقعاً او آيا چنين فكر مي كند؟
با اندكي تأمل از حال و احوال ضد انقلاب خارج نشين و طيف هاي فراري دست به دامان استكبار شده مي توان پي برد كه اين آقايان چاره جز ارائه چنين تحليلهايي ندارند. وقتي آنقدر به كشور و ملت ظلم كرده باشي كه راه بازگشتي نداري مجبوري براي ادامه حيات آب به آسیاب ميزبانانت بريزي و مطابق خوشايند آنها حرف بزني. هرچند كه مي داني حرفهايت همه مهملات است و با حقيقت فاصله اي عميق دارد. اگر آن وزير و مدیر سابق و و آن كارگردان نالايق حرفي نزنند كه به مزاق صهيونيزم و ضد انقلاب خوش بيايد ديگر چگونه مي توانند در تنها جایی که اندکی احساس آبرو می کنند تمديد اقامت بگيرند، جير و مواجب کسب کنند و یا حتی خانواده هايشان در امنيت باشند. اين مدعيان آزادي در واقع به دربند ترين انسانها تبديل شده اند. برخلاف آنچه كه در ظاهر نشان داده مي شود و تبلیغ می کنند که در ایران خفقان است. وقتي كه نتواني واقعيت را بگويي بلكه مجبوري به مزاق سرورت سخن بگويي اين چه آزادي است.
سرنوشت محتوم كساني كه اينگونه به ملت پشت مي كنند و در هواي بدست آوردن آزادي در لباس ضد انقلاب ظاهر مي شوند چيزي جز اين نيست. اينها در واقع زندانيان سياسي نوین هستند. با این تفاوت که این بار دموکراسی غربی است که انسان ها را در عین آزادی ظاهری به زندانی ای دربند تبدیل کرده است.
