دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند...
علیرضا مختارپور قهرودي
۳ ارديبهشت ۱۳۹۰ ساعت ۱۴:۵۳
قرآن کریم معجزه جاودان رسول اکرم (صلیالله علیه و آله و سلم) از بزرگترین نعمتهای خدادادی است که بهترین برنامه و نقشه جامع زندگی فردی و اجتماعی انسان تا آخرین مرحله تاریخ حیات بشری است.
عشق و علاقه وافر محققین، متفکرین و عموم مسلمین در طول تاریخ به یادگیری، قرائت، حفظ، تدبر و تأمل و تفسیر قرآن کریم ناشی از همین اعتقاد حق به اهمیت این کتاب شریف و نقش آن در سعادت بشریت است.
با همه ارادت و علاقهای که مسلمین به این کتاب آسمانی داشته و دارند، در طول تاریخ بارها شاهد هشدارها و اندرزها و توصیههای معصومین ـ علیهمالسلام ـ و به تبعیت از آنان علما و مراجع و بزرگان دینی در توجه به نحوه بهرهگیری از تعالیم قرآن کریم بودهایم.
کافی است به وضع برخی ادوار تاریخی یا جوامع مسلمان یا حتی برخی از مردم کشورمان دقت کنیم تا نمونههایی از انواع بیتوجهی، کمتوجهی یا توجه گزینشی که هریک موجب محرومیت از برکات تعالیم قرآن است مشاهده شود.
مگر ندیدهایم که برخی قرآن را صرفا برای تبرک سفرههای عقد یا عیدی در میان اوراق آن گذاشتن، یا مسافر را از زیر آن رد کردن مورد استفاده قرار میدهند؟!
مگر ندیدهایم که برخی تنها در گورستانها و بر سر قبر مردگان صدای قرآن را میشنوند یا آیاتی از آن را میخوانند؟!
مگر ندیدهایم بعضی حتی قرآن را حفظ میکنند، اما خدای ناکرده فقط برای شرکت در مسابقات و کسب جوایز مادی و معنوی؟!
مگر ندیدهایم گروهی تنها به چاپهای نفیس قرآن کریم و هنرنمایی در نوشتن قرآن بر تار مو و دانه برنج و در صفحات خیلی کوچک یا بسیار بزرگ توجه دارند.
اشتباه نشود، تمام موارد فوق هم نوعی بهرهگیری از برکات قرآن است اما آیا هدف از نزول قرآن کریم صرفا چنین مواردي بوده است؟ پس برنامه سعادت بودن قرآن کجا معنی پيدا ميكند و استفاده از تعالیم آن در کمال جامعه انسانی چگونه تحقق مییابد؟
مهمترین راه بزرگداشت این کتاب آسمانی آن است که قدر این نعمت را بدانیم و از آن برای تعیین مسیر زندگی استفاده کنیم و همانطور که اولیاء الهی فرمودهاند قرآن را چنان بخوانیم که گویی بر خود ما نازل شده است.
رسول گرامی اسلام (صلیالله علیه و آله و سلم) در حدیث شریفی به این نکته مهم توصیه کردهاند که نشانه استفاده صحیح از قرآن و قرائت آن این است که تعالیم آن به گوش جان شنیده شده و در عمل و رفتار انسان تأثیر گذارد. یعنی کسی که قرآن میخواند وقتی به مسئلهای برخورد که این برنامه آسمانی آن را نهی و انسان را از عمل به آن کار منع کرده، از ارتکاب آن فعل خود را باز دارد و طبعا اگر عملی مورد تأکید و سفارشی قرار گرفته به آن کار بپردازد. امید که همه ما مسلمین این نصیحت و توصیه خاتم پیامبران (صلیالله علیه و آله و سلم) را مورد توجه و عمل قرار دهیم. انشاءالله.
پیامبر اعظم (صلیالله علیه و آله و سلم) فرمود:
اِقْرءِ القرآنَ ما نَهاک فَاذا لَمْ ینْهَک فَلَسْتَ تَقْرَؤهُ.
قرآن بخوان آنچنان که تو را نهیکند [بازدارد]، چون تو را نهی نکند [بازندارد] پس تو آن را نخواندهای.۱
پینوشت:
۱- ترك الاطناب في شرح الشهاب، ابن القضاعي، به اهتمام محمد شيرواني، ج ۲، حديث ۵۲۰، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۷.
