اشتباه به عرضتان رسانده اند!
۱۵ فروردين ۱۳۹۰ ساعت ۱۵:۱۸
ایده انتخاب روزی از سال به عنوان روز زن نخستین بار در جریان مبارزه زنان نیویورک با شعار حق رأی برابر برای زنان در تاریخ ۲۳ فوریه ۱۹۰۹ مطرح شد؛ و چهار سال بعد یعنی در سال ۱۹۱۳ دبیرخانه بین المللی زنان، هشتم مارس را با خاطره مبارزه زنان کارگر کارگاه های پارچه بافی و لباس دوزی در آمریکا، با عنوان روز جهانی زن انتخاب کرد و در سال ۱۹۷۵ سازمان ملل هشتم مارس را به عنوان روز جهانی زن به رسمیت شناخت.
سالها است که غرب با چماق کردن حقوقی که برای زنان با نام "آزادی زنان" قائل است و کوبیدن آن بر سر جوامع اسلامی و زنان مسلمان خود را داعیه دار آزادی انسان در جهان می داند. حال انکه این نوع آزادی که غرب برای زن قائل است از نگاه زنان مسلمان نه تنها آزادی نیست بلکه یک نوع برده داری جنسی که زنان نباید هیچ وقت آن را قبول کنند.
با بررسی کردن خواسته های جنبش زنان از روزگاران قبل تا به امروز شاهد این واقعیت هستیم که زنان دیروز برای بدست آوردن حق مالکیت، حق حفظ نام خانوادگی بعد از ازدواج، حق تحصیل، اصلاح لباس(فمنیست های موج اول معتقد بودند لباس به عنوان لوازم هویت بخش عمل می کند و لباس تنگ زنان، مردان را به غرایز خود آگاه می کند و در همین راستا اصلاح لباس-پیراهنی تا زیر زانو و شلواری بلند و گشاد که در مچ بسته می شد- را پیشنهاد دادند وسعی داشتند لباسی را طراحی کنند که ویژگی های جنسی زنان را برجسته نکند تا به عنوان ابزارهای جنسی به آن ها نگریسته نشود) و حق مشارکت سیاسی یا همان حق رأی مبارزه می کردند.
و امروز خواسته های آنها به حق طلاق بی قید و شرط، حق به رسمیت شناخته شدن همجنس گرایی، حق سقط جنین یا همان فرزند کشی سقوط کرده است. و خدا می داند که فردا این روند به کجا می انجامد؟
مبارزه با نگاه جنسی، منع آزار جنسی و ضدیت با هرزه نگاری هم زمان جزو خواسته های همه زنان جهان بوده است اما به راستی چرا حق سقط جنین برای زنان قانونی شد ولی امروز هرزه نگاری و آزار جنسی بسیار گسترده تر از گذشته همچنان ادامه دارد؟ باید پرسید که چرا بسیاری از خانم های محترمه و آقایان محترم ترجیح داده اند به جای تلاش برای حل مسئله صورت مسئله را پاک کنند؟ آیا انتهای مسیری که آنها دنبال کرده اند پایانی جز این دارد؟ و چرا هم اکنون قبول این مسئله که مسیر را اشتباه آمده اند برایشان غیر ممکن است؟
آقای ویل دورانت فلسفه دان و تاریخدان مشهور آمریکایی در اینباره می گوید: تمدن غرب هنگامی به حقوق زنان اعتراف کرد و به ندای حق خواهی زنان پاسخ مثبت داد که نظام سرمایه داری به نیروی کار زنان نیازمند شد. ویل دورانت، مورخ معاصر آمریکایی، با اشاره به اینکه تا حدود سال ۱۹۰۰ میلادی زن به سختی دارای حقی بود که مرد ناگزیر باشد از روی قانون آن را محترم بدارد تصریح می کند که آزادی زن از عوارض انقلاب صنعتی است.
وی در اینباره می گوید: "نخستین قدم برای آزادی مادر بزرگان ما قانون ۱۸۸۲ بود. به موجب این قانون زنان بریتانیای کبیر از امتیاز بی سابقه ای برخوردار می شدند و آن اینکه پولی را که به دست می آوردند حق داشتند برای خود نگه دارند. این قانون اخلاقی را کارخانه داران مجلس عوام وضع کردند تا بتوانند زنان را به کارخانه ها بکشانند. از آن سال تا به امسال سودجویی مقاومت ناپذیری، زنان را از بندگی و کار کردن در خانه رهانیده و گرفتار جان کندن در مغازه و کارخانه کرده است. "
انقلاب صنعتی در درجه اول موجب شد که زن نیز صنعتی شود، آن هم تا بدان پایه که بر همه نامعلوم بود و هیچ کس خواب آن را هم ندیده بود.شاید دلیل انحراف مبارزات زنان نفوذ نظام سرمایه داری در جنبش زنان باشد! به هر حال قبول یا رد این مسئله تأثیری بر اصل موضوع یعنی مسیری که اشتباه طی شده است ندارد.
به گزارش خبرنگار «خبرنامه دانشجویان ایران» دختران خمینی کبیر(ره) به مناسبت روز جهانی زن پیامی به مسئولین حقوق زنان در جهان صادر کرده اند که متن آن به شرح زیر است.
زنان در غرب به حقوق زیادی دست یافته اند شاید به همین خاطر احساس ترحم نسبت به ما زنان مسلمان دارند و می خواهند ما را نیز از امتیازات خود بهره مند کنند از حق آزادی جنسی قبل از ازدواج و نیز بعد از ازدواج، حق سقط جنین، حق طلاق بی قید و شرط، همجنس گرایی، حقوق متشابه با مردان، حق آزادی از قید و بند فرزند و سپردن آن به مهد کودک های دولتی، شغل های تمام وقت، حق تنها زندگی کردن و...
اما تمامی کسانی که پشت صندلی های سازمان ملل نشسته اند و دارند شعار حقوق بشر سر می دهند باید بدانند که ما زنان مسلمان خدا را شکر می کنیم که حقوقی را که شما دارید ما نداریم، اگر این تحجر است ما به تحجر خود افتخار می کنیم. اگر فرزند کشی برای شما عادی شده است ما هنوز مادرانی هستیم که با تمام دل و جان برای فرزندانمان از خود گذشتگی می کنیم. اگر صنعتی شدن جوامع دل های شما را نیز صنعتی کرده است ما هنوز قلب هایی از جنس گل های بهاری داریم. اگر آزادی این است که شما نام نهاده اید بین ما و آزادی هزاران بار فاصله باد.
اگر زنان با عریان کردن بدنشان متمدن می شوند پس از شما خواهش می کنیم با ما واپس گراهای متحجر کاری نداشته باشید و به انتخاب ما احترام بگذارید. ما نیازی به دلسوزی های شما و تحقیرهای احمقانه تان نداریم.
ما آزادی را ورای آنچه شما آموخته اید، یافتیم. ما به حرمت آزادی که برای بشر قائلیم آنچه را شما آزادی نام نهاده اید محدود می کنیم. ما آزادی را در ربودن دل مردانی که همسرانشان به انتظارشان نشسته اند نمی بینیم. ما به همنوعان خود از پشت خنجر نمی زنیم. ما به آنچه که زنان خود هیچ نقشی در به دست آوردنشان نداشته اند یعنی ظاهرشان فخر نمی فروشیم. ما بر تفاوت هایمان پافشاری نمی کنیم، حجابمان مهربانیمان است. ما گوهر وجودمان را نثار هر کس و ناکسی نمی کنیم. آری تقوا پیشه می کنیم تا خداوندگارمان از فضل خود ما را بی نیاز کند. ما را با خودتان مقایسه نکنید.
اشتباه به عرضتان رسانده اند. شیرین عبادی نماینده زنان ایران نیست. عروسک دست خودتان است. شیرین عبادی می تواند به جای خود حرف بزند؛ اما غلط کرده است اگر به جای زنان ایران صحبتی کرده باشد. روی بخشی از کره ی زمین دموکراسی اینگونه رقم خورده است. چرا می خواهید با ما دیکتاتور مآبانه صحبت کنید.
حرف های ما برخواسته از قدرتی است که دردرونمان احساس می کنیم. "مادر" در فرهنگ اسلامی ما قدرت برتری است که بر دل ها حکومت می کند. کدام تفکر شما را به اینجا رساند که روز مادر را از تقویم هایتان خط زدید تا زنان تحقیر نشوند؟ مرگ بر این طرز فکر، شما با زنان خود چه کرده اید؟ آیا این همان خوشبختی ای هست که برایشان رقم زده اید؟
http://marsoos.ir
