| کارنامه سیاه داعیه دار حقوق بشر |
| گفتوگو با زهره الهيان |
| سه شنبه ۱۶ آذر ۱۳۸۹ ساعت ۱۵:۳۵ |
امروز کشوری در جهان داعیهدار حقوق بشر است که سیاهترین کارنامه را در شورای حقوق بشر سازمان ملل دارد و این موارد رسما ثبت شده است.
وحيد عسگري
زهره الهیان رییس کمیته حقوق بشر مجلس شورای اسلامی یکی از اعضای هیئت شرکتکننده از سوی جمهوری اسلامی ایران در نشست اخیر شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد بود؛ نشستي که در آن، علاوه بر تصویب قطعنامه ضد حقوق بشری، قطعنامهای نیز در محکومیت 228 محور نقض حقوق بشر در آمريکا به تصویب رسید؛ اما متأسفانه علیرغم تبلیغات فراوان، له یا علیه قطعنامه ضدحقوق بشری علیه ایران در رسانههای داخلی و خارجی، کمتر نشانی میتوان از قطعنامه ضد حقوق بشری همین شورا علیه آمریکا یافت.
زحمتی نیست، سری به اینترنت بزنید و در سایتهای خبری جستوجو کنید. تقریبا هیچخبری درباره قطعنامه ضد حقوق بشری علیه آمریکا، محتوا و تبعات آن پیدا نمیکنید. «پنجره» گفتوگویی با خانم الهیان داشت که انشاءالله فتح بابی برای پرداختن بیشتر رسانههای کشورمان به ابعاد قطعنامه ضد حقوق بشری شورای حقوق بشر سازمان ملل علیه آمریکا باشد.
ارزیابی خودتان را از وضعیت حقوق بشر در جهان غرب و بهویژه ایالات متحده يعني اصلیترین مدعی نقض حقوق بشر در سایر کشورها حتی کشورهای دوست و همپیمانش به استثنای اسراییل بفرمایید.
امروز حقوق بشر به ابزاری تبدیل شده است در دست دشمنان نظام جمهوری اسلامی كه از این ابزار در جهت تبلیغات سوء و ایجاد جنگ روانی علیه کشورمان بهرهبرداری میکنند. اساسا غرب این روش را در طول سالهای گذشته در مورد کشورهایی که با آنها مخالف بوده است، به کار برده و هرجا که شاهد همراهی کشورها در جهت اهداف سیاسی و اقتصادی خودش نبوده و احساس کرده است که کشوری با اهداف پلیدش همراه نیست، آنها را به نقض حقوق بشر متهم کرده است.
امروز دیگر زمانی نیست که غرب و آمریکا بهواسطه تهدیدهای نظامی و سایر زمینههای مقابله فیزیکی با کشورهای غیرهمسو رودررو شوند؛ این ابزار جای ابزارهای سابق را گرفته و مورد سوءاستفاده قرار گرفته است. قطعا اینگونه استفاده ابزاری از مسئله حقوق بشر منجر به لوث شدن موضوع حقوق بشر خواهد شد و یقینا همانطور كه مخاطبین در جریان امر هستند، مسئله حقوق بشر قبل از هر چیزی یک مسئله فرهنگی، اعتقادی و انسانی است تا یک ابزار برای مقاصد سیاسی.
در رابطه با جمهوری اسلامی ایران هم از زمانیکه دشمنان ما در رابطه با موضوع هستهای در مقابل مقاومت ملت و دولت ایران بهنوعی دچار یأس و ناامیدی شدند؛ ایران با همت دولت و حمایتهای مردم و مجلس و تأکیدات مقام معظم رهبری موفق به پیشبرد موفق اهداف هستهای در مقابل فشارها و تهدیدها و تحریمهای دشمنان شد و امروز هم بهعنوان یک کشور هستهای در عرصه جهان شناخته میشود.
به دنبال این موفقیتها، دشمنان جمهوری اسلامی از پیشبرد مقاصد خودشان در زمینه متوقف کردن فناوریهای هستهای کشورمان ناامید شدند و از همان زمان بود که مسئله حقوق بشر علیه ایران را بهصورت جدیتر در دستور کار خودشان قرار دادند تا ابزار دیگری برای تحت فشار قرار دادن جمهوری اسلامی ایران در دست داشته باشند.
این مسئله آنقدر واضح و مبرهن است که خیلی نیاز به تفسیر و شفافسازی ندارد. امروز اینگونه عملیاتهای روانی و تبلیغاتی توسط رسانههای نظام سلطه، موضوعی است که افکار عمومی جهان نیز به آن ناآشنا و ناآگاه نیستند. جمهوری اسلامی ایران تنها در موضوع پرونده خانم سکینه محمدی که ابعاد و محتوای پرونده وی نیز دیگر امروز کاملا مشخص است و علاوهبر روابط نامشروع مرتکب جرم قتل نیز شده، آنقدر مورد هجمه حقوق بشری قرار گرفت و آنقدر سیاهنمایی و جار و جنجال تبلیغاتی در مورد این پرونده صورت گرفته که اصلا یک وازدگی در میان افکار عمومی جهانیان در قبال این موضوع بهوجود آمده است. خوشبختانه امروز در سطح افکار عمومی جهان نسبت به این دست خدعهها و شیوههای تبلیغاتی و دروغپراکنیهای رسانههای غربی یک آگاهی پدید آمده است و بهتدریج میرود تا ابزار حقوق بشر از دست غرب گرفته شود.
بعد از اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو که موضوع حقوق بشر آمریکا در دستور کار آن قرار داشت، این مسئله برای افکار عمومی دنیا روشنتر شده است. کشوری که بیشترین داعیه جهانیسازی دارد و خود را ملاک حقوق بشر برای همه جهان میداند، خودش در رابطه با موضوع حقوق بشر محکوم است و به تأیید شورای حقوق بشر سازمان ملل رکوددار نقض حقوق بشر در تمام جهان است. در ماه گذشته، گزارش دورهای جهانی آمریکا در موضوع حقوق بشر در شورای حقوق بشر سازمان ملل مطرح بود که در این اجلاس 228 محور نقض حقوق بشر از سوی کشورهای مختلف مطرح شد که رکورد 228 مورد مصادیق نقض حقوق از سوی آمریکا رکوردی بینظیر بوده و هست و این موارد در اسناد شورای حقوق بشر آمریکا ثبت شده؛ چنانكه تا به حال هیچ کشوری این میزان محور نقض حقوق بشر در موردش به ثبت نرسيده. جمهوری اسلامی ایران هم 13 محور نقض حقوق بشر آمریکا را در فرصتی که در این اجلاس در اختیار داشت، مطرح کرد. این 13 محور، محورهای کلان نقض حقوق بشر توسط آمریکا بود از جمله مباحث اهانت به مقدسات، اهانت به قرآن کریم، بحث حمایت آمریکا از جنایات اسراییل در نقض حقوق مسلم مردم فلسطین، تحریمهای یکجانبه علیه کشورهایی که با او همراهی نمیکنند، ورود به حریم خصوصی افراد از طریق شنود یا رصد کردن کاربران اینترنت در عرصه جهانی و تبدیل اینترنت به یک ابزار جاسوسی، حضور نامشروع و عملیاتهای مخفی سازمان سیا در مناطق مختلف جهان که به نقض حقوق اولیه مردم میانجامد، حضور گسترده نظامیان آمریکایی در مناطق مختلف، نقض حقوق زنان و کودکان و فحشای گسترده در میان زنان و کودکان آمریکا، نقض گسترده حقوق بومیان بهویژه سرخپوستان آمریکا که مستند به گزارش خود سازمان ملل است، شکنجه در زندانهای گوانتانامو و ابوغریب که طبق اعلام گزارشگر ویژه سازمان ملل به صورت روزمره صورت میگیرد، وضعیت تأسفبار زندانهای آمریکا و شکنجههای جسمی، روحی و جنسی که از مسائل معمولی در زندانهای این کشور است و موارد مشابه دیگر از جمله مسائلی بودند که در گزارش جمهوری اسلامی ایران مورد اشاره قرار گرفتند.
اینگونه مسائل نشاندهنده این است که امروز کشوری در جهان داعیهدار حقوق بشر است که سیاهترین کارنامه را در شورای حقوق بشر سازمان ملل دارد و این موارد رسما ثبت شده است.
این در حالی است که آمریکا به خودش اجازه میدهد در مورد کشورهای مختلف دنیا گزارش حقوق بشر ارائه بدهد. 190 مورد گزارش حقوق بشر از 190 کشور جهان توسط آمریکا ارائه شده و این گزارشها حاكي از آن است که آمریکا با نوعی خوی خودبرتربینی و خودشیفتگی همچنان خود را ملاک و میزان حقوق بشر میداند؛ برخلاف آنچه که در داخل آمریکا بهلحاظ حقوق بشری جریان دارد.
طبیعتا با صدور یک قطعنامه این اجماع که در نظر همه جهانیان آمریکا محکوم شود، ایجاد نمیشود؛ بهنظر شما تأثیر تصویب چنین قطعنامههایی در مسیری که به محکومیت عام و جهانی آمریکا برای نقض حقوق بشر منجر شود، چقدر است؟
در این رابطه ما باید به ساختار و ساز و کار مجامع جهانی بازگردیم؛ بهویژه مجامع جهانی حقوق بشری و سازمان ملل. ما تأکید داریم که در سیاست خارجی خودمان با توجه ویژه به ساختار سازمان ملل و مجامع جهانی، حضوري فعال در عرصههای بینالمللی بهخصوص در مجامع جهانی اینچنینی داشته باشيم. این مورد حتی از سیاستهای ابلاغی مقام معظم رهبری هم هست که تأکید بر پیگیری اصلاح ساختار سازمان ملل دارد و ما هم باید از این ساز و کار و ساختار استفاده کنیم؛ برای اینکه تنها چند کشور خاص جهان نباشند که حرف اول و آخر را در عرصه بینالمللی بزنند و از این ساختار موجود سازمان ملل و مجامع آن برای خود بهره ببرند. امروز این کشورهای در حال توسعه هستند که در واقع صاحب رأی هستند و میتوانند توازن موجود را به نفع خود تغیر دهند. باید تلاش کنیم پیگیریهایی که برای اصلاح اساسنامه و ساختار سازمان ملل صورت میگیرد، تجمیع شده و ساختار و ساز و کارهای سازمان ملل و مجامع تابعه آن به نحوی اصلاح شود که سایر کشورها هم حقی برای ابراز عقیده و تأثیرگذاری داشته باشند.
اين چيزي است كه غرب نميخواهد اتفاق بيفتد و تلاش ميكند سازمان ملل در انحصار همين چند كشور خاص باشد و با همين شرايطي كه الان اين سازمان كار ميكند، به فعاليت خود ادامه دهد. ولي خوشبختانه امروزه در برخي مجامع مثل شوراي حقوق بشر سازمان ملل اين توازن تغيير كرده و كشورهاي مختلف فرصت و حرفهايي براي ارائه و طرح دارند و ائتلافهايي كه در حاشيه اين مجامع شكل ميگيرد، به اعمال نظرات كشورهاي مستقل كمك ميكند. بهطور مثال در قطعنامهاي كه اخيرا كميته سوم مجمع عمومي سازمان ملل عليه جمهورياسلامي ايران صادر كرد، هر چند اين قطعنامه تصويب شد اما يك نكته مهم در آن اين است كه ١١٢ كشور به اين قطعنامه رأي مثبت ندادند. اين مسئله عليرغم آن بود كه آمريكا در اين زمينه بسيار هزينه كرده و تلاشها و لابيهاي زيادي صورت داده و حتي با خرج كردن مبالغ كلان و دادن وعدههاي مختلف به کشورها، آنها را برای جلب رأی مثبت به این قطعنامه ترغیب کرده بود. اینها نشان میدهد که ما در سازمان ملل ظرفیت خوبی داریم.
بهطور مثال، کشورهای اسلامی، سازمان کنفرانس اسلامی و گروه چهار متشکل از کشورهای غیرمتعهد و اتحادیه کشورهای آفریقایی و... اصولا اين 57 عضو، ظرفیتهایی هستند که میتوانند صاحب اثر و رأی در شورای حقوق بشر سازمان ملل باشند. ما باید بهتدریج به این جهت برویم که از چنین ظرفیتهایی کمک بگیریم؛ برای اینکه توازن بهنفع غرب بههم بخورد - که انشاءالله این اتفاق خواهد افتاد - نیازمند برنامهریزیها وحضور جدیتر و مؤثرتر در مجامع بینالمللی است.
یک نکته ديگر هم که باید ذکر کنم، این است که در کنار اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل «NGO»های متعدد از کشورهای مختلف شرکت کرده بودند و حتی در مورد وضعیت حقوق بشر در آمریکا هم از سوی این NGOها گزارشهایی ارائه شده است.
107 NGO گزارش خودشان را در مورد وضعیت حقوق بشر در آمریکا به کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل ارائه دادند که از بین آنها 77 NGO آمریکایی بودند که نسبت به وضعیت حقوق بشر آمریکا معترض بودند و 2 NGO هم از ایران وضعیت حقوق بشر آمریکا را گزارش کرده بودند. اتفاقا در گزارش کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل به پنج مورد از موارد گزارشهای NGOهای ایرانی نيز اشاره شده بود.
در حاشیه اجلاس، جلساتی توسط NGOها تشکیل شد که در آنها وضعیت حقوق بشر آمریکا به نقد گذاشته شد. نکته مهم این بود که NGOهایی که از آمریکا در اين اجلاس شرکت کرده بودند، میگفتند که در آمریکا 15 هزار NGO وجود دارد که تریبونی برای ارائه نظرات خود ندارند و هرجا که بهنفع آمریکا نباشد، اجازه یا تریبون و رسانهای برای بیان نظرات مخالف وجود ندارد و این نشاندهنده نوعی عدم آزادی بیان در آمریکا برخلاف همه شعارهای دموکراسی و آزادی بیانی است که اين كشور در سطح جهان مدعی آن است.
در مجموع این روند و گزارشها در شورای حقوق بشر سازمان ملل ثبت شده است و از این به بعد اين شورا موظف است بر اساس این 228 محور نقض حقوق بشر توسط آمریکا را بازرسی و گزارشهای مرتبط و لازم را از اين كشور مطالبه کند. اين برای اولینبار است که آمریکا موظف شده در قبال نقض حقوق بشر به شورای حقوق بشر سازمان ملل و در قبال افکار عمومی جهانی پاسخگو باشد.
مسئله مهم دیگر این است که بعد از این افتضاح حقوق بشری برای آمریکا که رکورددار نقض حقوق بشر در جهان شده؛ زمزمههایی هم در خود اين كشور به گوش میرسد که اساسا آمریکا چرا باید عضو شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد باشد و اصلا باید در عضویت خود در این شورا تجدیدنظر کرده و از این شورا خارج شود که این حاکی از عدم تحمل نظرات مخالف از سوی آمریکاست.
جامعه
)
