هوالحکیم

اول که شنیدم باور نکردم افرادی در بالاترین سطوح علمی کشور باشند که اینقدر سطحی نگر (الفاظ دیگر چندان در شان این نوشته نیست!) باشند.

تصور اینکه بعد از پیروزی انقلاب، جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، تشکیل جلسه دهد و مرجعیت امام خمینی (ره) را تصویب نماید همانقدر مضحک است که هفته قبل هیات رئیسه دانشگاه تهران در اقدامی عجیب، خنده دار و چه بسا گریه آور، تصویب کرد که به مقام معظم رهبری دکترای افتخاری بدهد!

از آن مضحک تر اینکه بدون استمزاج از ایشان آن را در جلسه حضوری مطرح نمود و بدتر آن که رئیس دانشگاه تهران لا اقل نرفت همانجا آن دکترای کذایی را تقدیم کند و پاسخ بشنود. بلکه کسب اجازه کرد تا در یک مراسم رسمی با حضور معظم له این اتفاق میمون و مبارک برای دانشگاه رقم بخورد.

تصور کنید می خواستند ایشان را دعوت کنند دانشگاه مثلا در تالار علامه امینی طی یک مراسم رسمی دکترای افتخاری بدهند. دیگر روضه باز نمی خوانم!

واقعا که خواص ما، فرسنگها با رهبر معظم انقلاب فاصله دارند. رهبر فرزانه ای که این بی تدبیری را به خوبی مدیریت نمود و ضمن اینکه با تواضع این اقدام را مایه مباهات خویش دانست، تعهد به میثاق طلبگی را به همه طلاب - خصوصا آنها که امروز دچار اشرافی گری و مدرک و مقام پرستی شده اند - گوشزد فرمود:

«البته اين يك افتخار است كه اين دانشگاه اين اظهار محبت را به ما بكند؛ ليكن من اهل دكترى نيستم؛ همان طلبگى ما كافى است. اگر بتوانيم به ميثاق طلبگى متعهد و پايبند بمانيم - كه قولاً و فعلاً اين ميثاق را از دوران نوجوانى و جوانى با خداى متعال بستيم - اگر خداوند كمك كند و ما بتوانيم اين ميثاق را حفظ كنيم و در همين عالم طلبگى پيش برويم، من اين را ترجيح ميدهم. شما لطف كرديد و اين براى ما هم مايه‌ى مباهات است، ليكن من پيشنهاد شما را قبول نميكنم.»

آقای دکتر فرهاد رهبر! شرمنده ام. با تمام ارادتی که به شما دارم باید بگویم از شما بعید بود. خیلی با رهبر فاصله دارید. آیا نمی توانستید شخصا این مطلب را اطلاع دهید و کسب نظر و راهنمایی نمایید؟!

برای آشنایی با نظر ایشان در خصوص مدرک و مدرک گرایی بخوانید:

13/2/1374

«عزيزان من! آنچه لازم است، «كار» و «تعليم» است. معلّمين عزيز! بايد جوانان را بسازيد. بايد نوجوانان را با روحيه كار، استقلال و علم‏طلبى، پرورش دهيد، نه با روحيه مدرك‏ طلبى. مدرك چيست؟ مدرك به اين عنوان كه نشان دهد فردى داراى اين معلومات است، خوب است؛ اما نمی‏تواند منشأ اثرى شود. آنچه مهم است، علم است. علم و كار، براى جامعه لازم است.»

25/10/1370

«بچه‏ها واقعاً بيايند و زودتر وارد بازار كار بشوند و دنبال آن روش تحميل‏شده‏ى دروغينِ مدرك‏گرايى نباشند؛ اين هم يكى از آن چيزهاى مهم است.»

8/7/1369

«مشكل سوم (دانشجو)، همين مشكل مدرك‏گرايى و توجه وافر به زندگى مادّى و اضغاث و احلام جوانى است. در حوزه‏ها، به شكل سنتى چنين چيزى نيست - اگرچه گاهى به شكل عارضى هست - اما جوان دانشجو كه كارش تحصيل علم است، به اين سمت كشانده و رانده شده كه به فكر آينده و دكان آينده و كار آينده و پول و اين‏كه كدام رشته، پُردرآمدتر است و كدام رشته تواناييهاى بيشترى به آدم مى‏دهد، باشد. اين هم مشكل بزرگى است كه بايستى به فكرش بود؛ چون به علم لطمه مى‏خورد.»

28/9/1369

«تعمق در علم همانند نماز يك حكم اسلامی است. مصرف بيت المال و امكانات مردم در دانشگاهها بدون اهميت دادن به علم و فراگيری دانشهای گوناگون آن هم با هدف بدست آوردن مدرك و درآمد مالی، عمل اسلامی نيست. بلكه باايجاد روابط اسلامی در دانشگاهها بايد به تعليم و فراگيری علم اهميت لازم داده شود.»