سرویس یادداشت جهان- روز دوم محرم الحرام روزی است که کاروان حسینی وارد سرزمین کربلا شد. قبل از رسیدن این کاروان به کربلا و زمانی که کاروان امام به همراه حر در حرکت بودند، سواری از جانب کوفه آمد و افراد به او نگاه می کردند. وقتی رسید به حر سلام کرد و به امام حسین(ع) سلام نکرد و گفت این نامه ابن زیاد است که در آن گفته است وقتی این نامه را خواندی از هر جایی که نامه ام به دست تو رسید بر حسین سخت بگیر.

وقتی حر نامه را خواند، آن را برای امام حسین(ع) نیز قرائت کرد. آنگاه دو لشکر پیش رفتند تا به سرزمین کربلا رسیدند و آن روز چهارشنبه بود.(1) 

چون امام حسین به زمین کربلا منزل گرفت فرمود نامش چیست؟ گفتند: عُقر (پی کردن) امام فرمود: بارخدایا  به تو پناه می برم از غقر.
در تذکره سبط است که امام حسین فرمود: این سرزمین چه نام دارد؟ گفتند کربلا و آن را نینوا هم می خوانند که دهی است در آن. حسین بگریست و فرمود ام سلمه به من گفت جبرئیل نزد رسول خدا بود و تو در آغوش من می گریستی. رسول خدا فرمود: پسرم را واگذار من تو را گذاشتم. و آن حضرت تو را در دامن خود نشانید. جبرئیل گفت دوستش داری؟ امتت او را می کشند و اگر خواهی تربتی را که بر آن کشته می شود به تو بنمایم. پیامبر فرمود آری. پس جبرئیل پر بر زمین کربلا گشود و ان را به وی بنمود.

آنگاه امام زمین کربلا را بوئید  و فرمود: این همان زمین است که جبرئیل از آن به رسول خدا خبر داده و من در آن کشته می شوم.(2)

مرحوم کاشفی نقل می کند که امام حسین(ع) پای از مرکب بگردانید و همان جا فرود آمد، اما چون قدم آن حضرت به خاک کربلا رسید از آن غباری برخاست که گیسوی مبارک امام حسین(ع) پر از گرد شد. ام کلثوم نزد برادر آمد و گفت برادر عجب حالی مشاهده می کنم و از این بادیه هولی عظیم به دل من می رسد. امام حسین(ع) خواهر را تسلی داد.(3)

* خریدن سرزمین کربلا توسط امام حسین
حضرت سیدالشهدا(ع) اطراف قبر مقدس خود را چهار میل در چهار میل از اهل نینوا و غاضریه به شصت هزار درهم خرید و بعد از آن، زمین را بر اهل نینوا و غاضریه تصدق نمود و شرط فرمود که زوار قبرش را بر سر قبرش راهنمایی کنند و انها را سه شب میهمان بنمایند. پس این زمین بر اولاد و دوستان حضرت سیدالشهدا حلال است و بر دشمنان آنها حرام.

منبع:روایت کربلا/ یدالله بهتاش
__________________________________
پی نوشت ها:
1- مقتل الحسین ابی مخنف/ص 77-83
2- نفس المهموم/ص 90 
3-روضه الشهدا/ ص 26