اخیراً رییس مجمع تشخیص مصلحت در دیداری از شیوه نگارش نامه‌های سرگشاده محمد نوری‌زاد خطاب به مقام معظم رهبری انتقاد کرده و گفته: «اگر کسی مشکلی در عملکردها می‌بیند، نگارش نامه و انتقاد  از آن کار خوبی است ولی در این نامه‌ها باید رعایت ادب و احترام صورت گیرد.»

در خصوص این اعلام موضع اخیر هاشمی و دلایل توجه وی به نگارش نامه‌های سرگشاده توسط افراد معلوم‌الحالی مانند نوری‌زاد، سؤالات و ابهامات بسیاری به ذهن خطور می‌کند که در ادامه به چند مورد از آنها اشاره می‌‌شود.

آقای اکبر هاشمی رفسنجانی به عنوان فردی که در آستانه انتخابات سال ۸۸، شعله‌ور شدن جریان فتنه پس از انتخابات را با عبارت «آتش‌فشان‌هایی که از درون سینه‌های سوزان تغذیه می‌شوند» را در نامه بدون سلام و والسلام خود به مقام معظم رهبری پیش‌بینی کرده بود حالا نگارش نامه‌های سرگشاده، پوچ و سراسر مهمل امثال نوری‌زاد را مورد توجه خود قرار داده است.

به راستی وزن و جایگاه افراد بی‌هویت، خبیث و دم‌دمی مزاجی مانند نوری‌زاد در میان اردوگاه بی‌دروپیکر و از هم‌پاشیده ضد‌انقلاب چقدر است تا که باعث شود هاشمی به محتوای چنین نامه‌هایی بپردازد.

آیا نگارش‌ نامه‌هایی از این دست، ارزش، اثر و انعکاسی هرچند ناچیز حتی در محافل ضدانقلاب داشته است و آیا جز این است که نگارش چنین نامه‌‌های حتی برای جریان ضدانقلاب خارج‌نشین نیز ارزشی جز انتشاری بی‌هدف در چند رسانه‌ ضدانقلاب مانند بی‌بی‌سی فارسی نداشته است.

اما حالا چه اتفاقی افتاده که آقای هاشمی رفسنجانی باید محتوای چنین نامه‌هایی را مورد توجه قرار دهد و با "رسمیت" دادن به نگارش چنین نامه‌های بگوید: «نگارش نامه و انتقال آن کار خوبی است (؟!) ولی در این نامه‌ها باید رعایت ادب و احترام صورت پذیرد.»

به راستی جناب آقای هاشمی چه نقطه مثبت و مصلحانه‌ای را در این نامه‌های سرگشاده سراسر مهملات دیده‌ که کلیت نگارش این دست نامه‌ها را «کار خوب» توصیف می‌کند و تنها اشکال وارد به آن را عدم رعایت «ادب و احترام» می‌داند.

البته شاید آقای هاشمی رفسنجانی با نگارش نامه‌‌ بدون سلام و والسلام خود که به نوعی سرآغاز فتنه ۸۸ بود حتی جایی را برای دعوت امثال نوری‌زاد‌ها به رعایت ادب و احترام باقی نگذاشته باشد تا که وی در ادامه اظهارات خود از چهره‌های ضدانقلاب بخواهد: «در این نامه‌ها به جای فحاشی باید مطالب به صورت مستند و مستدل و همراه با متانت و رعایت ادب نگاشته شود و گرنه این گونه بیان کردن مطالب هیچ مشکلی را حل نخواهد کرد.»

آیا جناب آقای هاشمی در نامه‌های سرگشاده امثال نوری‌زاد‌ها تمایل و قصدی برای حل مشکلات دیده‌اند که اینگونه کارساز بودن این نامه‌ها در جهت حل مشکلات(!) را صرفاً در رعایت ادب و احترام عنوان می‌کند.

در واقع از فهوای کلام رییس محترم مجمع تشخیص اینگونه برمی‌آید که نگارش نامه‌های سرگشاده و پوچ عناصر ضدانقلاب به مقام معظم رهبری با هدف حل مشکلات بوده و صرفاً عدم رعایت ادب و احترام از سوی نگارنده این نامه‌ها باعث افاده نکردن آنها برای حل مشکلات ‌شده است!

در پایان ذکر این نکته نیز خالی از لطف نیست که در اظهارات اخیر هاشمی به شیوه زیرکانه‌ای رویه نگارش چنین نامه‌هایی به رسمیت شناخته شده و در واقع در این موضع اخیر هاشمی، تشویق به ادامه نگارش چنین نامه‌های البته با لحنی مودبانه مشهود است.