| قلادههای طلا وتعلیق گمشده سینمای ایران |
| جمعه ۲۱ بهمن ۱۳۹۰ ساعت ۱۱:۱۷ |
نکته مهم فیلم «قلادههای طلا» فیلمنامه خوب فیلم است، فیلمنامهای که «تعلیق» بنمایه آن است، تعلیقی که گمشده سینمای ایران است.
به گزارش فارس، فیلم «قلادههای طلا» که به موضوع انتخابات و فتنه 88 میپردازد، علیرغم همه بیمهریهایی که به آن شده، فیلمی است که نمیتوان در سال های اخیر سراغی از آن در سینمای ایران گرفت.
ابوالقاسم طالبی در «قلاده های طلا» توانسته است با ظرافت تمام فیلمی سیاسی، خوش ساخت و کاملا باورپذیر ارائه دهد.
فیلم با دستمایه قرار دادن دخالت گسترده عوامل خارجی در فتنه 88 توانسته است بدون توهین به مردم که در دیگر فیلم های سیاسی یکی ـ دو سال اخیر و به ویژه در فیلمهای سیاسی جشنواره سیام دیده شده، روایتی جذاب ارائه دهد.
موفقیت «قلاده های طلا» در بیان آنچه میخواهد بگوید، به عوامل متعددی برمیگردد که از جمله آنها تصاویر باورپذیر فیلم از درگیریهای خیابانی و اغتشاشات پس از انتخابات است؛ این صحنهها آنقدر باورپذیر است که بعضا احساس میشود فیلم نه در سال 90 که در سال 88 ساخته شده است.
فیلم همچنین از ریتم خوبی برخوردار است و در جریان این ریتم خوب، نکات سیاسی متعددی را به صورت غیر مستقیم به بیننده یادآوری میکند و با همراه کردن یک خانواده که در آن دو طیف سیاسی سال 88 وجود دارد، ابعاد دیگری از فتنه را نمایان می کند.
نکته مهمتر در فیلم «قلادههای طلا» فیلمنامه خوب فیلم است، فیلمنامهای که تعلیق بنمایه آن است و بیننده از ابتدای فیلم لحظه به لحظه با 5 نفر از نیروهای اطلاعاتی درگیر است و هر آن، یکی از آنها را نفوذی MI6 به وزارت اطلاعات قلمداد میکند.
این تعلیق میتواند بیننده فیلم «قلادههای طلا» را تا لحظات پایانی بر روی صندلیهای سینما بنشاند، تعلیقی که گمشده سینمای ایران است.
تعلیقی که این روزها در سینمای ایران به ندرت دیده میشود و بعضا با غافلگیری اشتباه گرفته میشود و باید گفت اگر فیلمی با غافلگیری توانسته است دهها جایزه ببرد، فیلمی با تعلیق مسلما میتواند صدها جایزه از آن خود کند اما متاسفانه «قلادههای طلا» در بخش مسابقه جشنواره سیام نیست تا جایزههایی که به حق از آن اوست را یکی پس از دیگری برباید.
فیلم «قلادههای طلا»ی ابوالقاسم طالبی بار دیگر نشان میدهد سینمای انقلابی ایران میتواند با روایتی جذاب، فیلمنامهای خوب، تصاویری واقعی و باورپذیر و در ظرفتی هنرمندانه، داشتههای انقلابی خود را عرضه کرده و مخاطب خود را بیابد.
جامعه
)
