جهان نيوز - تشکر از صدا و سیما بابت ساخت یک مستند

"روزگار ما کمی آنسوتر"، مجموعه تلویزیونی است که بی هرگونه مقایسه ای، آدم را یاد مستند های شهید آوینی در خصوص وضعیت اجتماعی جامعه می اندازد.

به گزارش جهان "روزگار ما كمي آنسوتر" حكايت انسانهايي است كه به واسطه ي محيط زندگي، حرفه و كارشان، با نگاهي متفاوت تر از ديگران به زندگي مي نگرند. حكايت و ثبت لحظات زندگي يك كشاورز ، صياد ، كارگر معدن و مشاغلي از اين دست ، به همراه روايت جهان بيني ايشان از جمله اهداف ساخت اين برنامه مي باشد .

آخرین قسمتی که از این مجموعه در شبکه سوم سیما پخش شد ، به زندگی کارگران زحمتکش معدن سنگ مربوط بود.

در این برنامه تلاش بی وقفه و طاقت فرسای کارگرانی را نشان می دهد که در حال شکست سنگ معدن هستند. زندگی کارگران زحمتکشی که برای لقمه ای نان مجبورند ساعتها تلاش کنند و باید از تمام قوای خود استفاده کنند تا تکه سنگی خرد شود و نهایتا آخر ماه حقوق ناچیز و بخور و نمیری را دریافت کنند.

این برنامه انسان هایی را نشان می دهد که بدون هرگونه ادعایی صرفا برای گذران زندگی مجبور به انجام کار سخت و طاقت فرسا هستند. شکستن سنگ در معدنی که حتی جای نفس کشیدن هم ندارد.

در این برنامه جوانی را نشان می دهد که بیشترین آرامش برایش وقتی است که لبخند کودکش را می بیند وقتی که می تواند با کار کردن او را هم مثل بچه های دیگر به مدرسه بفرستد.
مرد میانسالی را نشان می دهد که به دلیل نبود دستگاه تهویه هوا در این معدن دچار بیماری تنفسی شده است.

و نهایتا جوان 22 یا 23 ساله ای را معرفی می کند که به دلیل فقر زیباترین چیز برایش ، میوه ها ی تازه و غذای پر چرب است.

نجم الدین شریعتی تهیه کننده این برنامه در خصوص این قسمت می گوید: به نظرم در مستندسازي هر چه از زمان ساخت و توليد يك اثر فاصله بگيريم، كار ارائه شده، زيباتر مي‌شود و حرف‌هاي بيشتري براي گفتن خواهد داشت. مثلا من عصر بردگي را با چشمان خود در معدن نمك ديدم. كارگر اين معدن 43 كيلومتر زيرزمين در فضاي مسمومي كه حتي براي تنفس بايد از كپسول اكسيژن استفاده كرد با پتك، قطعات سنگ نمك را جدا مي‌كرد و مي‌گفت آنقدر اينجا كار مي‌كنم تا دخترم بتواند در مدرسه غيرانتفاعي درس بخواند و با دختر باجناقم كه پزشك است، پشت يك ميز و نيمكت بنشيند.

در حالی که اغلب برنامه های صدا و سیما نمایشی از زندگی مردم مرفه و بی درد و مصرف زده است ، پخش این قبیل برنامه ها که تصویری از زندگی کسانی است که کمتر دیده می شوند و صدایشان به جایی نمی رسد، عبرت آموز و فرهنگ ساز است.
این برنامه از حیث توجه به اقشار آسیب پذیر و مردم زحمتکش ارزشمند است و جا دارد از مدیران صدا وسیما و تهیه کننده و نویسنده و کارگردان آن در ساخت چنین برنامه ساده، صميمي و پر محتوایی تشکر ویژه کرد .امید است ساخت این دست برنامه ها از صدا وسیما باز هم ادامه پیدا کند.