يکشنبه ۲۲ تير ۱۳۹۹ - 12 Jul 2020
 
۰
۵

سریال پایتخت ۵ معمولی نیست

يکشنبه ۵ فروردين ۱۳۹۷ ساعت ۱۰:۲۰
کد مطلب: 600492
نقی معمولی، باز هم در تلویزیون خواهد درخشید؛ و نوروز 97 نیز، دوباره روزهای او و خانواده‌اش خواهد بود تا به لطف دیده شدن و خوش آمدن مردم، این سریال هنوز بعد از سال‌ها ادامه پیدا کند. بازیگر نقش نقی معمولی، محسن تنابنده است؛ مردی متولد 1354. در دانشگاه بازیگری خوانده و البته نویسنده چیره دستی است.
سریال پایتخت ۵ معمولی نیست
به گزارش جهان نيوز، برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و دو سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم‌های استشهادی برای خدا، سنگ اول، هفت دقیقه تا پاییز و فراری شده و فیلم گینس را هم کارگردانی کرده، اما به لطف سریال پایتخت و نقش نقی معمولی بود که تبدیل به یکی از مطرح‌ترین بازیگران دهه اخیر در ایران شده است. گفتگویی با او انجام داده‌ایم؛ با موضوع نوروزی، پایتخت و باقی ماجرا.

مشکل بعضی از بازیگرها با تلویزیون چیست که زیاد در این مدیوم حضور پیدا نمیکنند؟
نخست این‌که شاید چارچوب‌های تلویزیون و این گروه و شاید هم مردم، چندان هم‌سو نباشد. دوم می‌تواند دلایل فنی داشته باشد. ازجمله اینکه بازیگر احساس می‌کند در تلویزیون و سریال خیلی می‌تواند در دسترس باشد و زیادی دیده شدن شاید خیلی به نفع یک بازیگر تلویزیون نباشد. شاید به این فکر کند وقتی شما اینقدر مفت در جعبه جادویی همه خانه‌ها حضور دارید، دیگر خیلی راضی نشوند تا برای دیدنش به سینما بیایند. دلیل دیگر صرفاً علاقه شخصی بازیگر به سینما باشد و اصلاً کار با تلویزیون را دوست نداشته باشد.

خود شما که بازیگر مطرح سینما هم هستید و در این مدیوم حاضر شدهاید، چرا حاضر شدهاید؟
برای خود من فقط کار خوب خیلی مهم است و زیاد مدیوم آن از عرصه تئاتر، تلویزیون و سینما فرق نمی‌کند. من مشکل چندانی با اینکه تلویزیون، تئاتر یا سینماست، ندارم. دلیل دیگر، خط قرمزهای تلویزیون است که به هر حال با سینما فرق می‌کند و بعضی بازیگراندر این چارچوب نمی‌گنجد. دلیل دیگر اینکه وقتی مثلاً در یک سریال هر شب و زمانی روی آنتن هستید، از نظر تکنیکال و فنی کمی خطرناک است.

چطور؟
به این جهت که شما باید یک شخصیت را در تایم بلندتر داشته باشید و حفظش کنید، با همه زوائد و حواشی و با همه‌چیزش نگه‌اش دارید. هم به لحاظ فنی ممکن است برای بعضی‌ها خیلی دشوار باشد تا در سینما در قالب یک فیلم سینمایی و در عرض هفتاد تا هشتاد دقیقه پیوسته بتوانید یک شخصیت را بازی کنید. مورد دیگری که در این ماجرا بسیار مهم است، نحوه پرداخت‌های مالی می‌تواند باشد.

آیا معضل قصه و روایت و سناریونویسی هم مطرح است؟
ما در سینما و تلویزیون، تئاتر و در همه هنرهای نمایشی به لحاظ فیلمنامه ضعف و مشکل زیادی داریم. این ماجرا در تلویزیون به طرز وحشتناک‌تری خود را نشان می‌دهد. مشکل بعدی، شاید این باشد که گاهاً تلویزیون قدر داشته‌ها و منابع انسانی‌اش را ندانسته است.

مثال میزنید؟
مثل امثال آقای رضا عطاران و غیره. یکی از دلایل واقعاً می‌تواند همین قدرناشناسی‌ها باشد. سرمایه‌هایی که سال‌های سال‌ها در تلویزیون تجربه می‌کنند و شکل می‌گیرند ولی بعضاً به خاطر بی‌مهری می‌روند و در سینما راحت‌تر کارشان را انجام می‌دهند. مشکل بعدی، عدم تنوع در شکل‌گیری سوژه‌ها در تلویزیون است. معضل بعدی هم، عدم حضور کارشناسانی است که کاربلد باشند و ما گاه ناچاریم کارمان را به افرادی بسپاریم که از نظر تخصصی، چندان کاربلد نیستند. این ممکن است دلسردکننده باشد.

نگاه شما که هم سینما را تجربه کردهاید و هم تلویزیون و تئاتر را، به تلویزیون چگونه است؟
کلاً در دنیا سینماروها بسیار کمتر شده‌اند. تلویزیون‌ها بسیار جا باز کرده‌اند. اینقدر که در معماری خانه تی‌وی‌روم دارید که این در تأثیرگذاری تلویزیون بسیار بسیار مهم است. البته فکر می‌کنم که تلویزیون باید چندین برابر قبل تلاش کند تا به شرایط نسبتاً مطلوب برسد.

سال گذشته علاوه بر بازی، ظاهراً درگیر موضعگیریهای اجتماعی هم بودید؛ مثل زلزله کرمانشاه. به نظرتان هنرمندان باید وارد چنین عرصههایی هم بشوند؟
سیب‌زمینی که نیستیم و شرایط جامعه‌مان را می‌بینیم و حق داریم به دلیل دلسوزی برای مملکت‌مان راجع به کم‌وکاستی‌ها و شرایطی که می‌بینیم حرف بزنیم. در همه جای دنیا مرسوم است که همه هنرپیشه‌ها و اهالی هنر و همه آن‌هایی که محبوبیت دارند و شاید سلبریتی هستند، حق دخالت دارند و با صدای بلند بگویند. اگر خیلی‌ها موقع انتخابات تحت تأثیر ما بودند و رأی دادند، حالا هم ما می‌توانیم زبان خیلی‌ها باشیم و اگر باعث شدیم کسانی رأی بیاورند، باید باعث بشویم که حق اعتراض هم داشته باشیم و یک جاهایی زبان‌شان باشیم، کم‌وکاستی‌ها را ببینیم و فریاد بزنیم. این حق همه‌مان است.

به نظرتان، میشود «نقی معمولی» را معروفترین کاراکــتر سریالهای تلویزیونی دهههای گـذشته دانست؟
نه اینکه این کار من باشد، ولی به نظرم یقیناً همین‌طور است. یعنی از بازخوردی که من در مملکتم و خارج از مملکتم می‌بینم غیرازاین نیست.

حالا که پایتخت 5 را آماده کردهاید، فکر میکنید پایان این سریال چه زمانی خواهد بود؟
به نظرم پایتخت سریال خوبی است. تلاش و زحمت بسیاری برده. بهتر است راجع به آن حرف نزنیم تا راحت‌تر دیده شود. ولی ما تمام تلاش‌مان را کرده‌ایم. با وسواس بسیار زیاد که این قصه، ماجراهای نوتر و شرایط بهتر و جذاب‌تر از قبل داشته باشد. پایان این سریال هم به عوامل زیادی بستگی دارد. مهمترین مسئله اقبال عمومی است که دیگر دوستش نداشته باشند، پس در آن صورت ساختش لزومی هم ندارد. نکته دوم، مدیریت یک گروه است. می‌دانید که کارهای گروهی کردن در ایران بسیار سخت است. اینکه بتوانیم گروه‌مان را همیشه خوب و خوشحال و سرحال و باانگیزه نگه داریم مهم است. برای بازیگر شاید خیلی سخت باشد که یک کاراکتری را مجدداً کار کند. این اقبال عمومی است که باعث می‌شود من یکی به خاطر دل آن‌ها دوست داشته باشم که کار بکنم. ضمن اینکه دائماً بگردیم و سوژه‌ها و شرایط بهتر و بکرتری پیدا کنیم که حداقل لذت بازی کردن، لذت ساخت و لذت پیشرفت در آن وجود داشته باشد. ولی عمده آن به اقبال عمومی باز می‌گردد که مردم دوستش داشته باشند و ما در خودمان با خلاقیت، تولید انرژی کنیم.

کار با سیروس مقدم بهتر است یا کارگردانهای سینمایی مثل داودنژاد؟
راجع به اینکه کار با سیروس مقدم بهتر است یا کار با داوودنژاد باید بگویم که این سؤال از اساس کمی ایراد دارد. چون راجع به آن نمی‌شود واقعاً حرف زد. مثل سؤال علم بهتر است یا ثروت می‌ماند، چون علم هم ثروتی است. حقیقتش این است که من تلاش کرده‌ام از همه عزیزانی که با آن‌ها کار کردم، بسیار بسیار یاد بگیرم. تنها شاید مدیوم‌ها فرق می‌کرده و این آدم‌هایی که با آن‌ها کار کردم ازنظر خودم بهترین‌ها بودند و هستند و اینقدر مایه‌دار هستند و سطح شعور و خلاقیت و دانش‌شان بالاست که من توانسته‌ام سال‌های سال دوام بیاورم و با آنها کار کنم.

یعنی واقعاً هیچ فرقی ندارد یا تعارف میکنید؟
فرقش این است چیزی که از این دوستان آموخته‌ام به‌صورت تخصصی کار کردن میان دو مدیوم است؛ که در تلویزیون سازوکارهای خودش را می‌طلبد و در سینما که مدل خودش را دارد و شکل خودش را می‌پسندد. عمده چیزی که از این دو عزیز آموختم شاید واقعاً همین باشد، وگرنه درس مهم‌تری که گرفتم منش‌های اخلاقی، رفتاری از این دو عزیز بزرگوار است و بزرگان دیگری مثل جوزانی و جناب آقای فروزش و دیگر دوستانی که شاید در این مقال نمی‌گنجد که اسم بیاورم. این‌ها هم شاید بسیار در من تأثیر گذاشته است.

موقع تحویل سال نو یاد چه کسی میافتید؟
من متأسفانه پدرم را ازدست ‌داده‌ام و تنها آدمی که موقع سال تحویل به ذهنم می‌آید، به غیر از حضور عزیزان و خانواده‌ام، یقیناً پدر خدابیامرزم هست.

دوست دارید امسال چی عیدی بگیرید؟
از قبل موقع سال تحویل منتظر یک عیدی بزرگ از طرف خداوند هستم. البته امسال پیش‌پیش عیدی بزرگی را به من داد و پسرم متولد شد. ولی به غیرازاین عیدی بی‌همتا منتظر یک عیدی دیگری هستم که فعلاً نمی‌توانم راجع به آن حرف بزنم، منتظر آن خبر خوب هستم که برسد و بعداً که رسید اگر فرصت شد راجع به آن صحبت می‌کنیم.

منبع:جام جم
نام شما

آدرس ايميل شما
برای ارتقای فرهنگ نقد و انتقاد و کمک به پیشرفت فرهنگ و اخلاق جامعه، تلاش کنیم به جای توهین و تمسخر دیگران، نظرات و استدلال هایمان را در رد یا قبول مطالب عنوان کنیم.
نظر شما *


Iran, Islamic Republic of
طبل هرچه توخالی تر صدایش بیش! بکوبید بر بی هویتی!
تندیس
Iran, Islamic Republic of
من بعنوان کسی که دوران پهلوی تا کنون سینما و تلویزیون ایران را دنبال میکنم و به لطف خدا نگاهم به انقلاب نگاه ارزشی است خود را مدیون زحمات هنرمندان کشورم میدانم . باید کمی با سعه صدر با موضوع هنر سینما و تاتر مواجه شویم . من از شما سوال میکنم اگر سینما و تاتر ایران جایگاه خود را پیدا نکرده بود جز این بود که باید مشتری سریالهای خارجی میشدیم که با اغماض شاید قابل تحملترینشان سریالهای چشم بادامیها ، ترکیه ای ها ویا سینمای کشورهای عربی بود و یا اگر میخواستیم از ابتذال عریان غرب پرهیز کنیم باید به فیلمهای کمتر مبتذل مطلع هنر هفتم در غرب پناه میبردیم . آری دستگاههای مسئول باید چهارچوبها را در ممیزیها با وسعت نظر رعایت کنند اما ما هم باید حد اعتدال در انتقاد را در مورد عزیزان هنرمندمان مراعات کرده و با آنان مهربانتر باشیم . اینها سرمایه های انقلابند هر چند شایددر اندک موارد با چهارچوب و قواعد ما جفت و جور نباشند اما خالق هنرهایی هستند که از فرهنگ غریبه کمتر اقتباس کرده اند. اگر بدانند ملتشان عاشق آنها هستند و از صمیم دل به آنها ارادت دارند و آنها را میستایند اما انتقادی هم به بعضی اثارشان دارند صد البته به حرف دل ملتشان گوش میکنند و به ابتذال اجازه رخه نخواهند داد اما اگر در مقابل لغزشهای کوچک انتقادات بزرگ کرده و انها را مورد بی مهری قرار دهیم انگاه خود ضرر میکنیم . شما در قضیه شهادت شهید حججی دیدید بسیاری از این عزیزان از بعض مسولین عالی حتی زیباتر در صحنه حاضر شدند و توئیتها و نظراتشان انسان را تمام قد به تحسین وامیداشت . فرهنگ انها در این موارد خود را نشان میدهد نه در دیالوگهای کلیشه ای که خود نقشی در تدوین انها ندارند . من به نوبه خود بعنوان یک جانباز مدافع حرم در مقابل هنرمندان عزیز وطنم تمام قد به تعظیم می ایستم و دعایشان میکنم .
Iran, Islamic Republic of
سریال قشنگی است الا این دو نفر سارونیکا که از بیان دیالوگهای ضعیفی برخوردارن .
Iran, Islamic Republic of
درود بر مازندرانیهای با ظرفیت
سید
Iran, Islamic Republic of
یک نکته ای توی این چند قسمتی که از پخش پایتخت 5 میگذره مشخص هست و اون هم اینه که به صورت واضحی شوخی های جنسی مطرح میشه. مثلا لفظ کودکشی رو توی قسمت اول چند بار توی ماشین مطرح کردند و کاملا با اون لفظ رکیک مقایسه شد و حتی عکس العمل بازیگرهای دیگه در مقابل این حرف نقی معمولی کاملا میخواست اون حرف رکیک رو القا کنه، و من خیلی تعجب کردم که این صحنه چه جوری مجوز پخش گرفته. دیگه اینکه اون رها شدن کش ترک بند موتور و برخورد با قسمت تناسلی مردها خیلی نشون داده میشه که شاید خنده دار باشه ولی اصلا خانوادگی نیست یعنی نمیشه توی جمع خونواده ها نشست و این قضیه رو تماشا کرد. مثلا عروس یک خانواده با داماد یک خانواده و همین طور زن و مردهای دیگه توی دید و بازدیدهای عید دارن این سریال رو می بینند و این صحنه ناجوریه که کش بخوره به آلت تناسلی مردها. احساس میکنم که یک تعمدی در کار هست که این مسائل عادی بشه.