پايگاه خبری تحليلی جهان نيوز 25 خرداد 1398 ساعت 15:34 http://www.jahannews.com/news/690395/این-عامل-موجب-سلب-نعمت-می-شود -------------------------------------------------- عنوان : این عامل موجب سلب نعمت از شما می‌شود -------------------------------------------------- امیرالمؤمنین(ع) در فرازی از سخنان خویش به عاملی اشاره می‌فرماید که باعث سلب نعمت می‌شود. متن : به گزارش جهان نیوز، نعمت از دیدگاه اسلام به معنای آسایش و خیر و شامل جنبه های مادی و معنوی است. زمین، آسمان، دشت و صحرا و انواع و اقسام حیوانات و حشرات و گیاهان از نعمات مادی و نیز گزاره هایی مثل آزادی از قید و بند ستمگران، اتحاد، آرامش و امنیت، دوستان صالح، نعمت امامت و ولایت، بهشت و ... از مواهب معنوی شناخته می شوند که در آیات قرآن به آن ها اشاره شده است. نعمت ها غالباً به صورت تدریجى بر انسان وارد مى شود و وظیفه انسان هوشیار این است که به استقبال نعمت برود و استقبال از آن راهى جز شکرگزارى ندارد. هرگاه با آغاز روى آوردن نعمت به شکر قلبى و زبانى و عملى بپردازد ادامه خواهد یافت و تا پایان آن نصیب انسان مى شود. همچنین بسیارى از نعمت ها به صورت تدریجى زوال مى پذیرند; هرگاه انسان در آغاز زوالش هوشیار باشد و به شکر قلبى و زبانى و عملى بپردازد، مانع بازگشت و زوال تدریجى آن مى شود. این سخن در اصل برگرفته از قرآن است که مى فرماید: وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّکُمْ لَئِنْ شَکَرْتُمْ لاََزیدَنَّکُمْ وَلَئِنْ کَفَرْتُمْ إِنَّ عَذابی لَشَدیدٌ; به خاطر بیاورید زمانى که پروردگارتان اعلام کرد اگر شکرگزارى کنید (نعمت خویش را) بر شما خواهم افزود و اگر ناسپاسى مجازاتم شدید است (شرح پیام امام امیر المومنین (آیت الله مکارم شیرازی) ) قرآن همچنین سرگذشت بسیار عبرت آموزى از قوم سبأ نقل مى کند که خداوند نعمت بسیار وافرى به آنها داد و فرمود: ...کُلُوا مِنْ رِزْقِ رَبِّکُمْ وَاشْکُرُوا لَهُ بَلْدَةٌ طَیِّبَةٌ وَ رَبٌّ غَفُورٌ; ازروزى پروردگارتان بخورید و شکر او را به جا آورید; شهرى پاک و پاکیزه در اختیار شماست و پروردگارى آمرزنده. (15 سبأ) اما آنها از این نعمات اعراض کردند، سد عظیمى که سبب آبادى کشور آنها شده بود، بر اثر سیلاب و عوامل دیگر در هم شکست و تمام آبادى و باغ ها و مزارع ویران شد به گونه اى که نتوانستند در آنجا بمانند و ناچار در اطراف متفرق شدند؛ در دو آیه بعد خداوند علت این عذاب را اینگونه معرفی می کند: ذلِکَ جَزَیْناهُمْ بِما کَفَرُوا وَ هَلْ نُجازی إِلاَّ الْکَفُور؛ این [ سیل ویران گر ] را در برابر کفرشان به آنان کیفر دادیم؛ آیا جز کفران کننده را کیفر مى دهیم؟ بنابراین یکی از راه های تداوم نعمت، شکرگزاری و عدم کفران نسبت به نعمات الهی است. امیرالمؤمنین(ع) در فرازی از سخنان خویش حتی کم سپاسی درباره نعمات را عاملی بر قطع آن ها معرفی کرده و فرمودند: چون سرآغاز نعمت به شما برسد، با کم سپاسى دنباله آن را نبرید؛ إِذَا وَصَلَتْ إِلَیْکُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ، فَلَا تُنَفِّرُوا أَقْصَاهَا بِقِلَّةِ الشُّکْرِ . (حکمت 14 نهج البلاغه) لفظ تنفیر (حذر داشتن) را به ملاحظه شباهت نعمت، به یک گروه پرنده استعاره آورده است، پرندگان به هم پیوسته که اگر اول آن گروه فرود آید، آخر آن نیز فرود خواهد آمد. و در این عبارت اشارتى است بر این که دوام شکر و سپاس باعث دوام و زیادت نعمت است. (جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید (مهدی دامغانی)) منبع:تسنیم