پايگاه خبری تحليلی جهان نيوز 30 ارديبهشت 1399 ساعت 13:57 http://www.jahannews.com/news/728211/خانه-سینما-فقط-فکر-خوردن-هستند-نه-کار-فرهنگی-نباید-کسی-رئیس-جمهور-جایی-برسد -------------------------------------------------- احمد نجفی: عنوان : در خانه سینما فقط به فکر خوردن هستند نه کار فرهنگی/ نباید کسی در سینما با رئیس‌جمهور به جایی برسد -------------------------------------------------- همه یا با هم فامیلند یا آشنا هستند. آدمی که هیچ چیزی نداشته است صاحب این همه سینماست چون دولتی بوده و روابط داشته است. کسی نیست پرس‌وجو کند. متن : به گزارش جهان نیوز، از اجرای فصل دوم صندلی داغ تا حضور در شبکه افق برای احمد نجفی طولانی تر از آنچه تقویم ها نشان می دهند، رقم خورده است. نزدیکی اش با سیاست و مسائل جامعه و موضع گیری های جنجالی اش، او را از قامت صرفا یک بازیگر و تهیه کننده سینما خارج کرده است. حضورش در هر برنامه ای می تواند منش و مشی سازندگان آن برنامه را نشان دهد و حتی تحت الشعاع قرار دهد. با نجفی از اجرای برنامه فردوس گفتیم و البته سینمایی که او درباره اش صریح حرف می زند و مدیران و مسئولان مختلفش را متهم می کند. می گوید حرف هایش با سند و مدرک است. دوسال پیش ویدئویی جنجالی از او منتشر شد که در خانه شماره دو سینما که شورای صنفی نمایش در آن مستقر است را با گِل پوشاند. او نسبت به وضعیت اکران فیلم من یک ایرانی ام معترض بود. این روزها دوباره بر سر همین شورای صنفی نمایش، بین سازمان سینمایی و خانه سینما شکرآب شده است اما در این میان احمد نجفی از انحصاری در سینمای ایران می گوید با نگاهی سیاسی به جان فرهنگ افتاده است. برنامه های زیادی را در شبکه های مختلف اجرا کردید. برنامه فردوس شبکه افق چه ویژگی هایی داشت که اجرای آن را قبول کردید؟ هر برنامه ای یک نگاه ویژه دارد و لزوما این طور نیست که تمام نگاه ها را در خود پوشش بدهد. صرفا در این برنامه دوستان به این نتیجه رسیدند که درباره همدلی و همفکری و حتی معرفی کسانی که مشکلاتی در فقر در جامعه دارند، صحبت کنیم. همین کار هم انجام می شود. ما هم صرفا متمرکز هستیم روی همین همدلی، همفکری و گاهی انتقاداتی که به نفع این ملت و مردم باشد تا شاید برخی مسئولان تنبل تکانی بخورند. امیدوارم این قضیه قدری پا بگیرد. خیلی ها فکر می کردند این حرف ها زدن ندارد ولی الان متوجه شده اند زدن دارد و خیلی هم لازم است که بیان شود. برخی مسئولان ما باید کمک کنند البته همیشه نباید از مسئولان کمک خواست. مردم ما جلو بیایند و کمک کنند، گروه های جهادی جلو بیایند و کمک کنند و اینها را تشویق و ترغیب کنیم. شاید این نگاه به نوع دیگری وارد مقولات دیگری هم بشود. یعنی بعد از ماه مبارک رمضان ادامه دارد؟ ان شاءالله. هنوز به توافق کامل نرسیدیم و روی موضوعات برنامه تمرکز نکردیم ولی دوستان صحبت از ادامه کار می کنند ولی باید بررسی کرد. البته اگر قرار باشد رویه اش نسبت به رویه کار من و قبل متفاوت یا جداگانه باشد، انجام نمی دهم و آنها هم انجام نمی دهند. به هرحال قرار است قسمت های دیگری را بعد از ماه رمضان انجام دهیم. در این خصوص گفت وگو می شود و اینکه 100 درصد انجام شود را کسی نمی تواند اطمینان دهد. از برنامه ای با چنین مختصاتی این توقع می رود که به صورت جدی مباحثی درخصوص عدالت طلبی و حق طلبی مطرح کند. به چالش کشیدن مدیران و مردم در این برنامه قابل توجه است که این ویژگی را قبلا هم از شما دیده بودیم. آیا تذکری هم در این مدت دریافت کردید که چرا فلان حرف را بیان کردید؟ ابدا. صریحا بیان می کنم ابدا اتفاق نیفتاده است، حتی اشاره یا به صورت غیرمستقیم هم نبوده است. راحت حرف های خود را بیان می کنم. من در مملکت خودم زندگی می کنم و امیدوارم بتوانم نگاه خود را به مردم حفظ کنم، من دنبال ثنا گفتن و فحش دادن نیستم، بعد از این همه سال که در این مملکت حضور داشتم آنچه لازم است را بیان می کنم و اگر اشتباه کنم حتما از مردم و مسئولان عذرخواهی می کنم ولی در این مدت تذکر وجود نداشته است. اگر این طور بود می گفتم کس دیگری را قرار دهند که با سیاست های آنها همخوانی داشته باشد. از روز اول کلمه ای، اشاره ای و حاشیه ای نبوده است. یکی از دلایلی که من به آنها علاقه مند شدم و دوست دارم با آنها همکاری کنم، همین مساله است. خبری را خواندم که انتظامی، رئیس سازمان امور سینمایی، گروه پخش فیلم ها را خودش تعیین می کند، خبر خوبی است اما واقعا باید خودش تعیین کند نه اینکه باز زیر فشار همان اسامی و همان آدم های قبلی بیاید. باید برای بعد از کرونا برنامه ریزی کنیم. مسئولیت صنفی پخش باید تکلیف خود را مشخص کند. از طرف شبکه منظورم نبود، از طرف مسئولانی که از آنها انتقاد می کنید، تذکری نداشتید؟ خیر. فعلا خبری نبوده است. مسئولان ما قدری پوست کلفت شدند و می دانند وضعیت چطور است. یا از این گوش می شنوند و از گوش دیگر در می کنند. همه می گویند که یک سال بیشتر نمانده و چرا باید خود را جلوی سوال و جواب قرار دهم یا کاری کنم. برای همین است که به شدت از گروه های جهادی که خودجوش و خوش فکر هستند بیشتر حمایت می کنیم. مسئولان دلسوز هم هستند که تشریف می آورند. همانند یک قسمت که معاون وزیر کشور حضور داشت. این مطالب را محکم بیان می کنم. امیدواریم گوش شنوایی باشد و مسئولان بشنوند و دل خود را هم به روی این حقایق باز کنند. کمک های زیادی تحت عنوان کمک مومنانه یا گروه های جهادی شده است ولی انگار زور فقر و بی عدالتی بیشتر است. تعداد صحنه های تلخ و آدم هایی که ممکن است ماه به ماه گوشت یا برنج نخورند، بیشتر است. چه اتفاقی افتاد که به اینجا رسیدیم؟ و هدف برنامه فردوس در این شرایط چیست؟ باید یک سری نقدها و دیدگاه هایی که خودمان داریم نسبت به فقر و روابط اجتماعی را بیان کنیم اما باید هدف داشته باشیم. پیام هایی به برنامه فردوس و شبکه افق آمده است که صدها مورد هستند که گرفتارند و پول و کمک می خواهند، دارو می خواهند، فرزندان آنها مشکلات دارند. خواندن این مشکلات من را اذیت می کند. من نمی دانم این برنامه چقدر می تواند راه گشا باشد ولی اگر 10 مشکل را برطرف کند و وضعیت بهتری به این تعداد بدهد فکر می کنم رسالت خود را انجام داده است. باید این فضا را توسعه داد و گفت تا مدیران بفهمند آن روزهایی که در سکوت و نگو و نکن کار می کردند، تمام شده است. می خواهیم مدیران را تشویق کنیم از اتاق ها و کنفرانس ها بیرون بیایند و بین مردم بروند و راه حل های درستی پیدا کنند. این راه حل ها نباید موضعی و ساعتی باشد. این برنامه چنین هدفی دارد که دورترین نقطه ایران که خودم اسم آن را تاکنون نشنیدم، از من درخواست هایی دارند تا مشکلات شان را برطرف کنم. برخی فکر می کنند بودجه دست ماست و امکانات را ما توزیع می کنیم ولی ما با گروه های جهادی تماس می گیریم و می گوییم فلان نقطه را دریابید. در برخی جاها ناعادلانه امکانات توزیع می شود و برخی دهیاران به خودشان می رسند. ما با اینها برخورد می کنیم. نباید موقعیت ایجاد شود که یک عده هم سوءاستفاده کنند و فکر کنند چه خبر است. امیدوارم این را زودتر و بیشتر انجام دهیم و دهیاران و فرمانداران بدانند اتفاقاتی که از سوی جهادیان رخ می دهد برای آنها نیست و باید کمک کنند تا این امکانات به درستی تقسیم شود. در سیستان وبلوچستان از وضعیت موجود ناراحت هستم. توفان و باد دوباره شروع می شود و مردم در این سه ماه خاک می خورند. چه کار باید انجام دهند؟ روی این فکر می کنیم و حرف می زنیم. نه وزیر کشور و نه وزیر امورخارجه و نه وزیر بهداشت هستیم، این برنامه پتانسیل خاص خود را دارد و امیدواریم به جایی برسیم که بیشتر به حرف ما گوش کنند و هدف این است و هدف کوبیدن کسی یا مسئولی نیست، هدف احساس دیدن وقایع مهم است تا به مسئولان منتقل کنیم. اینکه چشم سالمی هم وجود دارد و برنامه با دقت زیرنظر دارد و صدای مردم را به گوش مسئولان می رساند. برنامه ای 45دقیقه ای داریم و تا جایی که معرفت و حس و دانایی ما اجازه می دهد وارد می شویم. ان شاءالله فراگیر شود و بهتر انجام شود. سعی می کنیم به آنجا برسیم. سینمای ایران قبل از عید سینما اوضاع خوبی نداشت و در سال چهار، پنج فیلم بود که خرج خود را درمی آوردند و تازه آنها هم فیلم هایی بودند که اهالی فن و منتقدان از آنها راضی نبودند و شوخی های سطحی در آن فیلم ها وجود داشت. همین شرایط حداقلی با آمدن کرونا از بین رفته و به دو فیلم رسیدیم که اکران آنلاین دارند و احتمالا چند مورد دیگر هم اضافه شوند. نگاه شما درباره وضعیت فعلی سینمای ایران چیست؟ در این شرایط سرمایه ها از بین می رود. متاسفانه و با تمام وجود می گویم کجی ها و کاستی های فراوانی در سینما داریم. تا وقتی تهیه کننده های بی تجربه ای وارد سینما می شوند سینمای ایران به طور کامل دچار وقفه و سکته می شود. الان هیچ کسی به فکر افراد سینما نیست. آنهایی که در تدارکات و تولید بودند و حتی تهیه کننده هایی که با اندک سرمایه ای فعالیت می کردند هم از دور خارج می شوند. نگاه به سینما نباید طوری شود که یکی، دو شرکت را درست کنند و منافع و امکانات را به نفع خود تقسیم کنند. خبری را خواندم که انتظامی، رئیس سازمان امور سینمایی، گروه پخش فیلم ها را خودش تعیین می کند، خبر خوبی است اما واقعا باید خودش تعیین کند نه اینکه باز زیر فشار همان اسامی و همان آدم های قبلی بیاید. باید برای بعد از کرونا برنامه ریزی کنیم. مسئولیت صنفی پخش باید تکلیف خود را مشخص کند. باید دست خیلی از آقایانی که هرکاری هم کنند هیچ بلایی سر آنها نمی آید را کوتاه کنند؛ آقایانی که تعیین می کنند چه فیلمی باشد و چه فیلمی نباشد و دو،سه نفر هم بیشتر نیستند. من اعلام می کنم و همیشه هم گفته ام که این دو، سه نفر مشخص هستند و سازمان سینمایی کشور نباید تحت تاثیر این افراد باشد. اینها کار کرده و نشان داده اند بلد نیستند و فقط منافع شخصی خود را اهمیت می دهند. همه چیز را برای خود می دانند، نه اینکه خود سینما برای آنها مهم باشد. در مملکتی هستیم که هر نوع اتفاقی رخ می دهد و ممکن است باز دو روز دیگر به خاطر همدردی با مردم یا مشکلاتی که ایجاد می شود، سینما را تعطیل کنیم. ما باید آمادگی داشته باشیم. یکی از مشکلات ما در کرونا همین بود. زنجیره خوبی در پزشکی داریم. اینها باید همیشه فعال بمانند. سینما هم همین است. حداقل 200 سالن جدید سینما می خواهیم برای ایجاد این زنجیره. به شهرداری فشار بیاورند و شهرداری های مختلف در کشور را پای کار بیاورند که هرکسی ساختمان بزرگ یا مجتمعی می سازد دو سالن سینما هم داشته باشد. روزی که فعالیت خود را شروع کنند درآمدی هم برای آنها خواهد داشت. بخش فرهنگی در مجتمع ها وجود داشته باشد، وام بدهیم و کمک کنیم. اگر بخواهیم برای 10سال آینده برنامه ریزی کنیم می بینیم که به 400 سالن سینمایی نیاز داریم. این بخش فرهنگ کشور است و فقط بخش دیدن و عشق کردن و لذت بردن و ساعاتی را گذراندن نیست. باید بپذیریم شرایط مملکت ما و نگاه ما و بحث های ما فرهنگی است. در خیلی از فیلم ها این دیده نمی شود و این صدمه می زند. قرار نیست بخشنامه شود و باید ذهن هر آدم نسبت به مملکت و فرهنگ خود حساس باشد. یعنی به تعبیر شما دلایل وضعیت فعلی سینمای ایران، کم بودن سالن ها و حضور آن دو، سه نفری است که می گویید؟ ببینید بعضی ها یاد گرفته اند شایعه ای را بزرگ کنند و فیلم بسازند و بد و بیراه بگویند. این چیزی را حل نمی کند ولی مردم و خانواده ها را از سالن ها دور می کنند. امیدوار هستیم سازمان سینمایی بتواند در این تفکر قدم بگذارد نه اینکه یک عده ای در آنجا نفوذ کنند. شاید 10 نفر هم نباشند و تفکر این 10 نفر است که سینمای ما را به اینجا کشانده است. آیا این تفکر پول پرستی و سرمایه اندوزی قسمتی است که قرار بود فرهنگی باشد. اگر می خواهید کار کنید کارخانه تاسیس کنید. هرچه درآوردید هم نوش جان تان اما اینکه فرهنگ را مستمسکی قرار دهید که در آن معاملاتی انجام شود و تولیدکاری هم شود، درست نیست. ضدانحصار در سینمای ایران معنا ندارد. الان انحصار پخش و... دست دو، سه دفتر است. کسانی که من 30 سال است می شناسم. من نیت ها و تفکر اینها را می دانم. اینها کار خود را بکنند و کسی جلوی اینها را نگیرد و در انحصار هم باشند؟ این ضدقانون و ضدفرهنگ است که همه چیز دست آنها باشد. این درست نیست. اینها سینما را به انزوا و عدم کسب مال می رسانند. همه نگاه ها این گونه شده و فیلم ها را هم که شاهد هستید. باید جلوی اینها گرفته شود. منظور من این نیست کار اینها تعطیل شود. چه کسی گفته باید همه پخش دست آقای ایکس باشد؟ اسم هم می برم و ابایی از این ندارم. چه کسی گفته سه شرکت که رابطه نزدیک و خانوادگی دارند باید فقط فعال باشند؟ این 10 نفر در اینجا هر کاری می خواهند انجام می دهند. کسی باید جلوی اینها بایستد. این راهی که در تولید فیلم داریم را باید تغییر داد. من اگر اشتباه می کنم عذرخواهی هم می کنم اما دیگران وقتی اشتباه کنند چه می شود؟ فیلم های ما تبدیل به فیلمسازی بد شده است یعنی کاش پولساز بودیم. وقتی فیلم های سخیف کمدی را مشاهده می کنم از خودم سوال می کنم که شأن و جایگاه مردم این حد است؟ این کمدی است؟ اینکه لحظه ای مردم را بخندانید خدمت است؟ آیا تفکر ایرانی بعد از این همه سال ادبیات و فرهنگ این است که با چنین کلام های سخیفی روبه رو شود؟ این شرایط را توسعه هم می دهند. باید دید چه کسانی مسئول هستند و این شکاف را در مردم ایجاد کردند و چه کسانی از این شرایط استفاده می کنند. همین تعدادی هستند که من می گویم. وقتی سناریویی را تولید می کنید و به دفتر این آقایان می برید و می گویند این کار را کنید و آن کار را نکنید تا پخش کنیم، دخالت در امر فرهنگ است. اینها افراد باشعور و بافرهنگ و با ایده های انقلابی نیستند که بتوانند وضعیت فرهنگی را بهتر کنند. فقط می گویند فیلم بفروشد و سهم ما را بدهید. این چند سال انتقادات زیادی درمورد مسیری که سینمای ایران در پیش گرفته، مطرح می شود. به نظر شما برای تغییر این شرایط چه باید کرد و در آینده قرار است چه اتفاقاتی برای سینمای ایران رخ دهد؟ امیدوارم این مجلس شروع به کار کند و مطمئنا من هم ساکت نخواهم بود. قوانین باید ترمیم شوند، اگر قرار است نگاه و راهی درست شود از مجلس و دولت ها باید فشار بیاوریم. در این کشور نگاه و تفکر و آدم های دیگری هم وجود دارند که سال های سال زندگی خود را برای تفهیم فرهنگ، اقتدار قدرت فرهنگی کشور گذاشته اند. این افراد باید بیایند و انحصار اینکه عده ای اختیار سینما و سالن را در دست دارند شکسته شود. انحصار به این معناست که یک تعدادی هم تولیدکننده و هم پخش کننده هستند و هم سالن سینما دارند. این سه قدرت را دست خود گرفته اند و هر جایی بخواهند فیلمی را می کوبند و هر فیلمی که برای دوست و فامیل شان نباشد تا پورسانت بیشتری ندهد را می کوبند و خود را صاحب قدرت می دانند. در برخی برنامه های تلویزیون هم حتی همین آدم ها از خود دفاع می کنند. همین افرادی که مورد نقد هستند و باعث شدند سینمای ما به اینجا برسد. چه معنی دارد همین افرادی که سینما را به اینجا رساندند از عملکرد خود تعریف و تمجید کنند. آدم های دیگر هم در این سینما وجود دارند. من نمی دانم چطور می شود همیشه این افراد در برنامه های تلویزیون هستند. مثلا همین برنامه سینمایی که شبکه خبر پخش می کند را ببینید. انگار این برنامه مایملک این آقایان است؟ یکی نیست بگوید همین افراد مورداتهام هستند. قرار نیست من را بیاورند ولی از من داناتر و فرهنگی تر هم وجود دارند. از هر سه برنامه در یکی اش اینها هستند. از کسانی که متهم هستند با سوال حاشیه ای پرسش می کنید. اصلا کسی نمی پرسد که شما مسئول این شرایط هستید و این میزان فیلم و این میزان انحصار دارید و باید جواب دهید. همه باید برای سینما تلاش کنیم. دشمنی خاصی با کسی نداریم. مشتری پروپاقرص برنامه های تلویزیون همین افراد هستند. انگار فرد دیگری متولد نشده یا کار نکرده یا می ترسند کسی بیاید به شدت انتقاد کند. اینهاست که من را آزار می دهد و باید هشدار داد و گفته شود. چند روز پیش کسی در برنامه فردوس به من بدترین توهین ها را کرد و من تا حد شعور و دانشم جوابش را دادم. عده ای گفتند چرا جواب می دهید؟ گفتم خوب است که بگویم. اجازه دهید بفهمیم نقص ما کجاست و چقدر درست رفتار کردیم. چه معاند باشد و چه نباشد. توضیح دهید و چرا می ترسید؟ این طور است که می توانید با مردم روبه رو شوید و کمک به بهبود رابطه کنید. اینکه گروه خاصی را بیاورند فقط از خود دفاع می کنند و نه تنها دفاع می کنند که حمله هم می کنند، این هنر نیست. همه را از قافله سینما جدا کرده اند. ده ها شرکت در آمریکا وجود دارد و فیلم ساخته می شود، ممکن است در یکی، دو فیلم بازی اقتصادی وجود داشته باشد اما بازی سیاسی پشت پرده نیست. اما در سینمای ایران، نگاه این چند نفر سیاسی است و هدف شان از بین بردن این فرهنگ است. از من شکایت کنند تا بررسی کنیم که می توانیم این را ثابت کنیم یا خیر. این بد است که هرکسی به فکر جیب خود است. کسانی که آه نداشتند با ناله سودا کنند اگر گیرشان آمده نوش جان شان اما متهم هستند به اینکه پول ها در خارج از کشور صرف خرید ویلاها و آپارتمان های شخصی است. از اینجا درمی آورید که آنجا خرج کنید؟ این فرهنگ سازی است؟ دردهای ما این است. من مسئول عدالت پروری جوامع بشری نیستم. چقدر من انتقاد کردم و چقدر خواستم که پرس وجو کنید. کار بسیاری از بچه های سینما به کارکردن در پیک موتوری و آژانس رسیده است. از رسانه ها می خواهم به خانه سینما بروند و ببینند این بچه ها چه می کنند و از کجا می خورند. چطور بعد از 30سال تجربه و سابقه کاری، زندگی خود را اداره می کنند. به دست آوردن این تجربه سنگین است. بیکار در آژانس و پیک موتوری کار می کنند، این شأن سینماست؟ سه، چهار شرکت انحصار دارند. قبلا اینها را گفته ام و... . منظور شما تیم سرتیپی است؟ بله. همه یا با هم فامیلند یا آشنا هستند. آدمی که هیچ چیزی نداشته است صاحب این همه سینماست چون دولتی بوده و روابط داشته است. کسی نیست پرس وجو کند. بپرسید آقایان چطور درآمد کسب کردند. من بارها بیان کردم و یک نفر هم پرس وجو نکرد که ببیند من درست می گویم یا خیر. تنهایی نمی توان اینها را تغییر داد. من هم قرار نیست پرچم هوا کنم که گرد هم بیایند، هرکس به وسع خودش حرکت کند. من با اسم بیان کردم، با نوع سینماهایی که بود اسم بردم. چه کسی دنبال این رفت که ببیند احمد نجفی درست می گوید یا اشتباه می کند؟ اگر نشر اکاذیب و اتهام زنی است شکایت کنند و من ساکت می شوم. سینماها را به دست گرفته اند و علیه همکاران دیگر از این حربه و قدرت استفاده می کنند و آنها را می کوبند و از دور خارج می کنند. هنرپیشه های میلیاردی را زیرپناه خود گرفته اند. آن هالیوود سابق مرده است. اینکه یک قرارداد 10 فیلمی می بستند تا ستاره درست کنند. شما در این روابط ناقص اقتصادی و فرهنگی این وضعیت را درست کردید. مسئولیت سازمان سینمایی باید مشخص شود. برخی مدیران که از این طیف هستند اصلا محل نمی گذارند. کسی در فارابی می گفت من یک ایرانی هستم فیلم توهین آمیزی است. گفتم چرا؟ گفت برای اینکه رئیس فدراسیون یقه های سه سانتی پوشیده است یعنی منظور این است که تمام نظام... . من نگاهش کردم و گفتم خجالت نمی کشید؟ می خواهید اذیت کنید؟ می خواهید توهین کنید چیز دیگری پیدا نکردید؟ این همه مردم لباس اینچنینی می پوشند، من و شما هم می پوشیم. ایراد گرفتند که چرا رئیس فدراسیون کشتی در فیلم شما یقه سه سانتی پوشیده است! اینکه کروات می زنند و لباس های آنچنانی در فیلم ها می پوشند توهین نیست؟ این فرد قائم مقام بنیاد فارابی بود. من هم می دانم او با چه کسی است. این هم تمام می شود و من صبورانه نشسته ام. همه زندگی خود را دادم که پرچمی در فیلم ما با دقت بالا برود. همه را کنار گذاشتند و می گوید رئیس فدراسیون کشتی شما اینچنین لباس پوشیده و این را سمبل توهین به نظام می دانند. ببینید ما کجا ایستادیم؟ بنیاد فرهنگی فارابی وقتی این حرف را بیان می کند وای از دیگران! چراکه با این چندنفری که گفتم دوست و رفیق است و با اینها نشست و برخاست کرده است. جوابگوی این آقا تا آخر عمرم هستم. من هم جوابگو هستم و هم رها نمی کنم. من این همه تلاش کنم، 70 روز خارج از کشور، 30 درجه زیر صفر، با این نیت کار کنم پرچم کشورم به بهانه ورزش، هوا برود و به من این طور بگویند؟ چقدر باید توهین تحمل کرد؟ اینها چه کسانی هستند که در بنیاد کار می کنند؟ البته زمان اکران فیلم تان، فقط منتقد عملکرد فارابی در دولت فعلی نبودید. ایراداتی هم به وضعیت خانه سینما و عدم حمایت شان از صنوف داشتید. یعنی نه تنها در خانه سینما بلکه از سوی دولت هم از شما حمایت نشد؟ یک قدم، یک نوک انگشت نبوده است. هرچه هم می روم و می آیم فقط برای من بدهکاری می فرستند و طلبکار هستند. به رفقای خودشان که صدها برابر من به فارابی بدهکار هستند چیزی نمی گویند که فیلم های آنها ضدبشریت و ضدایرانی و ضدفرهنگی است. به جایی خواهیم رسید که بازرسی کل کشور را باید وارد کنیم که این چه وضعی است که فقط هوای رفقای خود را دارید؟ در اکران و همه حوزه ها فقط هوای رفقای خود را دارند. دیکتاتوری اینها در همه جا مشخص است. ببینید صنوف در خانه سینما چه وضعیتی دارند. یک نفر بپرسد و ببینند حرف های من درست است یا خیر. اگر حرف های من درست نیست من سکوت می کنم و دنبال کار دیگری می روم. 25 سال است که می گویم یک نفر بپرسد این چیزها وجود دارد یا خیر. صدای کسی درنمی آید. اینها را تحقیق کنید. من نمی خواهم بدون تحقیق حرف من را تایید کنید. ببینید چقدر سینمای پیک موتوری داریم. ببینید این همه سال این همه پولی که گرفتند به چه کسی رسیده است؟ درست و منطقی به افراد می رسد یا خیر؟ متاسفانه این دور از واقعیت است و از عمد این کار را می کنند. اشتباه نمی کنند بلکه به عمد چنین می کنند. من چیزهایی در همان دوره خانه سینما دیدم از کسانی که اسم ببرم، تعجب آور است. اینها دنبال کار فرهنگی نیستند. دنبال کار سینما نیستند. نگاه ها و حمایت های سیاسی برای کسی که می خواهد رئیس جمهور و وزیر شود دارند تا بتوانند از امکانات آنها استفاده کنند. به تلویزیون هم این انتقاد را دارم چرا همواره چهارنفری که مورداتهام هستند و همه سینما بیان می کنند حضور دارند؟ این باید گفته شود و شنیده شود. آمار اینها مشخص شود که مثلا این فیلم ها را ساخته اند و این درآمدش است و الحمدلله مالیات هم که نمی دهند. فکر می کنید افرادی که همچون شما انتقاداتی نسبت به وضعیت فعلی سینما دارند چه رویه ای را باید در پیش بگیرند و راه حل تان چیست؟ باید در قضیه وارد شویم. مسئولانی که بعدا وارد می شوند بدانند جوابگو باید باشند. مجلس بعدی باید یک تحقیق و تفحص کند تا ببینید چه چیزهایی از این جماعت و سینما درخواهد آمد. اینها یا چهار ساله یا هشت ساله فقط به فکر این هستند که بخورند. دوباره در یک گوشه ای می روند و می گویند هشت سال دیگر باز می آییم. باید روشی پیدا شود که هر کسی با هر رئیس جمهوری به جایی نرسد که موقت باشد و سینما و فرهنگ را نابود کند. شورای انقلاب فرهنگی این همه مصوبات درباره سینما دارد. چرا کسی آن را اجرا نمی کند؟ همه کارها خلاف شورای انقلاب است. اگر قرار است مصوبات شورای انقلاب فرهنگی درباره سینما اجرایی نشود خب سینما را از شورای انقلاب فرهنگی حذف کنید. درباره کتاب تصمیم بگیرند اما سینما را کنار بگذارند. یا نمی بینند که شرایط خیلی بد است یا اگر می بینند و مصوبات دارند که باید اجرا شود. مصوبات شورای انقلاب فرهنگی اندازه یک کتاب است. چرا اجرا نمی شود؟ باید از چه کسی مطالبه کرد؟ شورای انقلاب فرهنگی باید تحقیق کند و بداند سینما به کجا می رود و توسط چه کسانی و با چه نیتی است. من بلندگو و میکروفن ندارم که ضبط کنم. کار من نیست. من مطالب را بیان می کنم. اگر حرف بد و اشتباهی است عذرخواهی می کنم، اگر درست است آنها باید عذرخواهی کنند که چرا تا الان کاری نکرده اند! نمی توان جلوی چشم مردم و روی این نواقص سرپوش گذاشت. همه آن را بیان می کنند و از شرایط می نالند. منبع: فرهیختگان