پايگاه خبری تحليلی جهان نيوز 4 تير 1393 ساعت 8:20 http://www.jahannews.com/analysis/367045/آیا-بیان-فساد-اخلاقی-دیگران-جایز -------------------------------------------------- عنوان : آیا بیان فساد اخلاقی دیگران جایز است -------------------------------------------------- اگر شخصی به افشای فساد اخلاقی خویش مبادرت کرده یا توسط برخی افراد، جامعه از این امر آگاهی پیدا کرده باشد، نوع واکنش یک فرد مسلمان در این زمینه چگونه باید باشد؟! متن : به گزارش جهان به نقل از فارس، گاهی افراد برای بیان و نقد عملکرد اشخاص به خصوص دشمنان از حوزه فساد اخلاقی وارد می شوند که سؤال های زیادی را در ذهن مخاطبان خود وارد می کنند، نحوه بیان و ورود به این قبیل انتقادات بسته به نوع فضای مطرح شده می تواند آثار روانی خاصی را به جامعه تزریق کند. حال اینکه شخص مورد نظر خود به افشای فساد اخلاقی خویش مبادرت کرده یا توسط برخی افراد، جامعه از این امر آگاهی پیدا کرده باشد، نوع واکنش یک فرد مسلمان چگونه باید باشد؟! با نگاهی عمیق به قرآن کریم و سنت ائمه معصومین(ع) و حتی مراجع و علما می توان به بهترین نوع رفتار و واکنش در این قضیه دست یافت. قرآن کریم که سرشار از ادب خداوند است، حتی درباره نحوه برخورد با اعتقادات مشرکان و کافران این گونه می فرماید: وَلاَ تَسُبُّواْ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِ اللّهِ فَیَسُبُّواْ اللّهَ عَدْوًا بِغَیْرِ عِلْمٍ کَذَلِکَ زَیَّنَّا لِکُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ ثُمَّ إِلَى رَبِّهِم مَّرْجِعُهُمْ فَیُنَبِّئُهُم بِمَا کَانُواْ یَعْمَلُونَ؛ و کسانى را که غیر خدا را مى‏ خوانند، دشنام ندهید که از سر دشمنى و نادانى، خداوند را دشنام دهند، بدین ‏سان براى هر امتى عملشان را بیاراستیم، سپس بازگشت آن ها به سوى پروردگارشان است و ایشان را از آنچه انجام مى‏ دادند آگاه خواهد ساخت، این نشان از ادب قرآن دارد. ادب قرآن این گونه است که از بیان فساد اخلاقی دیگران خودداری می کند و کاری به مسائل جنسی و فحشاء مردم ندارد، به طور مثال در قضیه همسر ابولهب تنها به گفتن این عبارت اکتفا می کند: وَامْرَأَتُهُ حَمَّالَةَ الْحَطَبِ؛ هیزم برای آتش می آورد یا درباره عملکرد ابوسفیان که از دشمنان سرسخت پیامبر اکرم(ص) بود، آیات بسیاری نازل کرده، اما درباره همسر او که همان هندجگرخوار است، چیزی بیان نکرده است، ادب قرآن این گونه است که به این چیزها نپردازد، زیرا که زشت و قبیح می داند. در واقع ادب قرآن این گونه است که به سراغ مسائل جنسی و غیر اخلاقی نمی رود، زیرا گاهی با طرح این مسائل قبح گناه از بین می رود و منجر به اشاعه فحشا و حتی باعث ترویج گناهان میان جوانان می شود. گاهی مشاهده می شود که افراد نسنجیده و بدون آگاهی به بیان لغزش های اخلاقی شخص یا طرح مسائلی درباره ناموس او در فضای مجازی یا رسانه ای اقدام می کنند و به عبارتی در نقش یک کلاغ چهل کلاغ حاضر می شوند، در حالی که قرآن مجید این مصحف الهی دستورالعمل جامعی را پیش روی افراد در جامعه اسلامی قرار داده است و می فرماید: یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِن جَاءکُمْ فَاسِقٌ بِنَبَأٍ فَتَبَیَّنُوا، یعنی اگر حرفی را شنیدید، درنگ کنید و فوری نقل نکنید، بنابراین به طور قطعی سخن گفتن در این خصوص سزاوار نیست و همیشه فکر کنید ممکن است که اشتباهی صورت گرفته باشد. نگاه به زندگی علما و نوع رفتار آن ها در مواجهه با این مسائل هم می تواند در هضم این موضوع کمک کند، رهبر کبیر انقلاب امام خمینی(ره) در مخالفت خود با شاه هیچ گاه درباره فساد خانوادگی شاه سخن نگفت و تحت عنوان اینکه شاه ظالم و ستمگر است و جنایت کرد، از او نام برده است، این نشان از ادب قرآنی امام خمینی(ره) دارد. به نظر می رسد درباره بیان فساد اخلاقی دیگران باید با احتیاط گام برداشت که اگر خدایی نکرده نسبت خلاف به شخصی داده شود، طبق آیه چهارم سوره مبارکه نور مستحق شلاق خواهد بود، این امر جدیت قرآن کریم برای جلوگیری از اشاعه فحشا و عدم تقبیح گناه در جامعه اسلامی را نشان می دهد.